แน่นอนว่าสวี่เย่จะไม่บอกรายละเอียดเพิ่มเติมกับฉินจื้อเหว่ย
ตอนนี้เขาก็แค่มาคุยโวโอ้อวดกับฉินจื้อเหว่ยเท่านั้น เรื่องนี้ถ้าเฉินชิงชิงรู้เข้า คงบล็อกกับลบเพื่อนเขาตั้งแต่วันนั้นเลย
กลับถึงบ้านพักผ่อนอยู่ชั่วโมงกว่า สวี่เย่กำลังเดินทางไปที่ร้าน ก็เจอกับพ่อสวี่ที่เพิ่งเลิกงานเดินกลับมา
“เสี่ยวเย่ พรุ่งนี้เช้ารีบตื่นหน่อยนะ”
สวี่เย่งงเป็นไก่ตาแตก “พ่อ มีอะไรเหรอ”
“พรุ่งนี้เช้าผลสอบเอ็นทรานซ์ออก แล้วทำไมถึงลืมเรื่องนี้ไปได้ล่ะ”
หลังจากสอบเอ็นทรานซ์เสร็จ สวี่เย่ก็ไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้จริงๆ เขาหัวเราะ “วางใจได้เลยพ่อ ทุกอย่างอยู่ในกำมือ”
พูดจบสวี่เย่ก็เผ่นไปเลย
พ่อสวี่ทั้งขำทั้งจนใจ ในใจคิดว่าก่อนหน้านี้ลูกชายสอบจำลองกี่ครั้งก็เครียดแทบตาย ทำไมพอพรุ่งนี้จะประกาศผลสอบเอ็นทรานซ์แล้ว กลับทำใจเย็นขนาดนี้
หรือว่าเจ้าหนูนี่จะติดมหาวิทยาลัยสายหนึ่งจริงๆ
อย่างนั้นบ้านตระกูลสวี่ก็คงจะดีใจจนบรรพบุรุษขึ้นมาฟ้อนรำแน่
มาถึงร้านเหล้าตอนที่ยังไม่ค่ำ สวี่เย่กับโจวอิงช่วยกันทำความสะอาดร้านพอเป็นพิธีแล้วก็เอนตัวพิงเคาน์เตอร์ หยิบมือถือออกมาส่งข้อความหาฉินจื้อเหว่ย
สวี่เย่ “พี่เหว่ย พรุ่งนี้คะแนนก็จะออกแล้ว นายคิดจะเข้ามหาวิทยาลัยไหนบ้าง”
ฉินจื้อเหว่ย “เชี่ย อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้ได้ไหม พูดถึงทีไรฉันเครียดทุกที”