เมื่อเพื่อนร่วมชั้นเห็นคะแนนสอบเอ็นทรานซ์ของสวี่เย่ กรุ๊ปแชทก็เงียบกริบราวกับไม่มีใครอยู่ในนั้น
ถ้าฉินจื้อเหว่ยไม่แคปหน้าจอโพสต์ ก็คงไม่มีใครเชื่อว่าสวี่เย่จะทำได้ 558 คะแนน
ใช่แล้ว คะแนนวิชาอื่นของสวี่เย่ก็ถือว่าโอเคอยู่หรอก แต่อังกฤษเขารั้งท้ายมาตลอด
รอบนี้ทำคะแนนอังกฤษได้เกินร้อยยี่สิบได้ยังไงกัน?
แม้หลายคนจะคิดว่าสวี่เย่อาจแอบดูคำตอบคนอื่น แต่แล้วยังไงล่ะ? หลังสอบเอ็นทรานซ์เสร็จ เขาก็ถามกันแค่ว่าคะแนนเท่าไหร่ ไม่มีใครถามว่าทำคะแนนนั้นมาได้ยังไง
ในบรรดาเพื่อนร่วมชั้นทั้งหมด คนที่ตกใจที่สุดไม่ใช่ฉินจื้อเหว่ย ไม่ใช่หลี่หนาน หรือเสี่ยหงกับเจียงเหล่ย แต่เป็นกู้เมิ่งเหยา
กู้เมิ่งเหยาฝันยังไงก็ไม่มีทางฝันว่าสวี่เย่จะสอบติดเส้นเข้ามหาวิทยาลัยสายหนึ่ง
สอบเอ็นทรานซ์คือเส้นแบ่งชีวิต
985, 211, มหาวิทยาลัยสายหนึ่ง, มหาวิทยาลัยสายสอง, วิทยาลัย เหมือนพีระมิด ยิ่งสอบได้ดี ก็ยิ่งมีสถานะสูง โอกาสในอนาคตก็ยิ่งมาก
ช่วงนี้กู้เมิ่งเหยาไม่ติดต่อสวี่เย่เลย เพราะเธอคิดว่าสิ่งที่หลิวเชี่ยนพูดมีเหตุผล พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เธอจะได้เจอผู้ชายที่เพียบพร้อมกว่า การตัดขาดกับสวี่เย่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แค่ขาดคนที่คอยเติมเต็มความรู้สึก ขาดคนจ่ายค่าขนมค่าอาหารให้เท่านั้น
แต่ตอนนี้
หลังจากกู้เมิ่งเหยาเห็นคะแนนรวมของสวี่เย่ จู่ๆ ในใจเธอก็เสียดายขึ้นมา
ตอนแรกเธอคิดว่า หลังจากคะแนนสอบเอ็นทรานซ์ออก ระยะห่างระหว่างเธอกับสวี่เย่จะยิ่งห่างกัน เพราะคะแนนเธออยู่ในระดับหัวแถวมาตลอด