"เธอบ้าเหรอ แม่เธอยังเรียกเธอแบบนี้เลยนะ"
วันนี้เฉินชิงชิงใส่รองเท้าหนังสีดำคู่หนึ่ง ส้นรองเท้าเดิมสูงตั้งสองสามเซนฯ แถมยังหนักอีก พอเหยียบลงไปทีเดียว สวี่เย่เจ็บจนน้ำตาแทบเล็ด
เฉินชิงชิงหันหลังกลับ ไม่มองสวี่เย่อีก "แม่ฉันก็ส่วนแม่ฉัน เธอก็ส่วนเธอ ถ้าฉันยังไม่อนุญาต เธอห้ามเรียกมั่วซั่ว"
สวี่เย่ทิ้งตัวนั่งลงบนเสาหินริมขอบทางเท้าทันที ตั้งนานกว่าจะหายเจ็บ
เฉินชิงชิงเห็นสวี่เย่ไม่พูดอะไร ก็แอบหันมามองอยู่สองที เห็นหน้าตาสวี่เย่ยับยู่ไปหมด เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อกี้เหยียบแรงไปหน่อย
"เธอ…เธอยังเดินไหวไหม"
"ไม่ไหว!"
"ไม่ไหวก็ไม่ไหว เธอตะคอกทำไม"
สวี่เย่กำลังจะอ้าปากพูด ก็มีตาลุงถือไม้เท้าคนหนึ่งเดินผ่านกลางระหว่างทั้งคู่ เขามองสวี่เย่แวบหนึ่ง แล้วมองเฉินชิงชิง จากนั้นก็พูดตักเตือนด้วยน้ำเสียงอาบอารมณ์ "อย่าทะเลาะกัน อย่าทะเลาะกันเลย สามีภรรยาคู่เล็กทะเลาะกันเป็นเรื่องธรรมดา อย่าทำให้รักกันเสียหายเลย…"
ตาลุงทำเป็น 'ห้ามทัพ' อย่างไม่แคร์ใครเลย โดยไม่ทันสังเกตว่าใบหน้าน้อยๆ ของเฉินชิงชิงแดงซ่านไปหมดแล้ว
สวี่เย่ก็ตั้งใจไม่พูดอะไรเหมือนกัน
จนกระทั่งหวังหรูเสวี่ยขับรถมาจอดเทียบข้างทาง เฉินชิงชิงก็รีบวิ่งขึ้นรถไป
สวี่เย่กำลังจะลุกเดินตามไป หวังหรูเสวี่ยกลับขับรถออกไปเสียเฉยๆ