วันอาทิตย์ ปกติแล้วถนนสายร้านอาหารข้างทางก็มีคนพลุกพล่านอยู่แล้ว
หลังพ้นช่วงเวลาอาหารกลางวัน ก็มีนักศึกษาจำนวนไม่น้อยเดินไปมาบนถนนสายนี้
สวี่เย่หยิบโทรโข่งขึ้นมา บันทึกเสียงประโยคหนึ่ง แล้ววางไว้ที่หน้าร้านเปิดวนซ้ำไปมา “ผ่านมาแวะซื้อหน่อย อย่าพลาดโอกาส ร้านผลไม้เปิดใหม่ ผลไม้สดใหม่ บอกชัดราคาไม่ปิดบัง เชิญทุกท่านมาจับจองได้เลย”
หน้าร้อน ผลไม้ก็เป็นของขายดีอยู่แล้ว
ทั้งโทรโข่งและกิจกรรมในโมเมนต์ก็ได้ผล พอหลังบ่ายสองโมง ภายในร้านก็เริ่มมีลูกค้าเข้ามาเรื่อยๆ
“หัวหน้าห้อง!”
สวี่เย่ได้ยินเสียงก็หันไปทันที “จ้าวเสี่ยวฮุ่ย เธอมาจริงๆ ด้วยเหรอ”
จ้าวเสี่ยวฮุ่ยหัวเราะ “พวกเราทั้งห้องมาเลย หัวหน้าห้องลงมือทำธุรกิจเอง พวกเราก็ต้องมาซัพพอร์ตหน่อยสิ”
สวี่เย่ทำท่าเหมือนเป็นเด็กเฝ้าประตูโรงแรมโอเวอร์ แสดงท่าต้อนรับแขก “สี่สาวงาม เชิญเข้าไปเลยครับ”
จ้าวเสี่ยวฮุ่ย กัวไฉ่เสีย และนักศึกษาหญิงอีกสองคนที่อยู่ห้องเดียวกัน ก็รีบเข้าไปในร้าน แล้วเริ่มเลือกซื้อผลไม้
ฉินจื้อเหว่ยยิ่งรู้สึกตกใจขึ้นไปอีกแล้ว
ที่เขาตกใจ ไม่ใช่แค่สวี่เย่ได้เป็นหัวหน้าห้องจริงๆ
แต่หลังจากเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว การเข้าสังคมของเขายิ่ง... เข้าขากับคนง่ายขึ้น ตอนมัธยมเขาไม่ใช่แบบนี้เลยนะ!
ช่างแตกต่าง!
แตกต่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ!
จางซิ่นโจวเห็นคนในร้านเยอะขึ้นเรื่อยๆ ก็อึ้งไปเหมือนกัน
ไม่นะ!
นี่มันเพิ่งเริ่มเอง!
ทำไมมีคนเยอะขนาดนี้!
ดูท่าทางต่อไปแบบนี้ คงรวยแน่!
หลี่ถงเหวินยืนอยู่ที่เครื่องคิดเงินคนเดียว จนแทบจะรับมือไม่ไหวเหมือนกัน
“ขอให้ทุกท่านอดทนอีกนิดนะครับ วันนี้เป็นวันแรกที่เราเปิดทดลองกิจการ งานอาจจะยังไม่ชิน รอคุ้นเคยอีกสักพักก็จะไม่เป็นแบบนี้แล้วครับ”