“ฉันพาพวกนายไปหลังเวทีนะ”
คำพูดของหวังซืออวี่ทำให้สวี่เย่และหยางเฟยหยุดการแซวกันทันที
“พาเราไปหลังเวที?”
หวังซืออวี่ชี้ไปที่เวทีชั่วคราวที่สร้างขึ้นพร้อมพูดว่า “ข้างเวทีก็มีที่ยืน เดี๋ยวพวกนายไปยืนดูอยู่ตรงนั้นได้ งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ครั้งนี้จัดโดยฝ่ายศิลปะของสภานักศึกษา หัวหน้าฝ่ายศิลปะเป็นรุ่นพี่สมัยมัธยมของฉัน พวกนายตามฉันมาเถอะ”
ทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็เดินตามหวังซืออวี่ไปหลังเวที
ที่เรียกว่าหลังเวที จริง ๆ ก็คือเต็นท์ขนาดใหญ่ที่กางขึ้นชั่วคราว
ในเต็นท์มีคนเยอะมาก ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาที่จะขึ้นแสดงบนเวทีคืนนี้
หยางเฟยรวบรวมความกล้าแล้วถามว่า “หวังซืออวี่ เธอจะแสดงอะไรคืนนี้เหรอ?”
หวังซืออวี่ยิ้มตอบ “เต้นไง คืนนี้มีรายการเต้นทั้งหมดสองชุด ชุดนึงเป็นของพวกเราน้องใหม่ อีกชุดเป็นของรุ่นพี่ที่นำทีมโดยรุ่นพี่เจียงเวย”
หวังซืออวี่เพิ่งพูดจบ
“ซืออวี่ ซืออวี่” นักศึกษาสาวที่ใส่ชุดเดียวกันกับหวังซืออวี่ยืนขึ้นแล้วโบกมือเรียก
หวังซืออวี่รีบเดินเข้าไปหา “มีอะไรเหรอ?”
“เสี่ยวหรูยังติดท่าเต้นอยู่สองท่า หรือว่าเรามาซ้อมกันอีกสักรอบดีไหม”
หวังซืออวี่พยักหน้า “ก็ได้ ฉันไปบอกเพื่อนก่อนนะ”
หวังซืออวี่หันหลังเดินไปหาสวี่เย่ แล้วพูดว่า “พวกนายเดินดูตามสบายเลยนะ ฉันจะไปซ้อมเต้นแล้ว ถ้ามีใครถามว่าทำไมพวกนายถึงอยู่หลังเวที ก็บอกว่าฉันเรียกมา”