แม้ว่าหน้าที่หลักของนักศึกษามหาวิทยาลัยคือการเรียน แต่สำหรับคนที่ใจจริงอายุเกือบสามสิบแล้ว การต้องนั่งอยู่ในห้องเรียนทั้งวันเพื่อตั้งใจเรียนนั้นไม่ต่างอะไรกับการถูกทรมาน
วิชาแนวทฤษฎีอย่างเศรษฐศาสตร์จุลภาค เศรษฐศาสตร์มหภาค ตลาดการเงินและสถาบันการเงินนั้น สวี่เย่ยังพอฟังไปได้อย่างเสียไม่ได้
แต่พอกลายเป็นวิชาที่ต้องใช้สมองคิดอย่างการวิเคราะห์เชิงคณิตศาสตร์ พีชคณิตเชิงเส้น คณิตศาสตร์การเงิน สถิติประยุกต์นั้น สวี่เย่ฟังไม่เข้าหัวเลยแม้แต่วิชาเดียว เขาจึงตัดสินใจนอนฟุบโต๊ะหลับเสียเลย
วันอังคาร พุธ พฤหัสบดี สามวันนี้ผ่านไปรวดเร็วมาก
วันศุกร์มีวิชาหลักแค่สองคาบ จัดไว้ตอนเช้าหมด พอเลิกเรียนตอนเที่ยง สวี่เย่กับจางซิ่นโจวก็ตรงไปที่ถนนของกินทันที
วันนี้เป็นวันที่นัดเซ็นสัญญากัน
เจ้าของร้านแพนเค้กธัญพืชก็กำลังรอสวี่เย่กับจางซิ่นโจวมาอยู่เหมือนกัน ช่วงนี้เขาขนอุปกรณ์ส่วนใหญ่ออกจากร้านไปเกือบหมดแล้ว พอเห็นสวี่เย่กับจางซิ่นโจวมาตรงเวลา เจ้าของร้านก็หยิบสัญญาที่เตรียมไว้แต่เนิ่นๆ ออกมา
"นี่คือสัญญาโอนร้าน ข้อตกลงเพิ่มเติมที่คุณบอกมาทั้งหลายข้อผนวกเข้าไปหมดแล้ว"
สวี่เย่ไม่ได้รีบเซ็น แต่หยิบสัญญาขึ้นมาอ่านอย่างละเอียดรอบหนึ่งก่อน ยืนยันแล้วว่าสัญญาไม่มีลูกเล่นหลอกลวง เขาถึงหยิบปากกาเซ็นชื่อลงไป
"คือว่า... เงินล่ะ?"
"ผมโอนให้คุณเดี๋ยวนี้ ส่งเลขบัตรธนาคารคุณมาให้ผม"
สวี่เย่หยิบมือถือขึ้นมา เปิดแอปธนาคารมือถือแล้วเริ่มทำรายการ เขาย้ายเงินหนึ่งแสนบาทออกมาจากบัญชีซื้อขายหลักทรัพย์ล่วงหน้าไว้ก่อนแล้ว ถึงจะเสียดาย แต่โชคดีที่มีจางซิ่นโจวช่วยออกอีกหนึ่งแสนบาท พอเจ้าของร้านเห็นข้อความแจ้งเงินเข้า หินที่ทับใจเขาอยู่ก็หล่นลงพื้น