วันอาทิตย์วันรุ่งขึ้น
สวี่เย่ปลุกเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งสี่คนกินอาหารเช้าเสร็จก็พากันไปที่จุดรับพัสดุ
สวี่เย่สั่งซื้อของออนไลน์ไว้เพียบ ทั้งถุงพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้ง แผ่นฟิล์มกันกระแทก สติกเกอร์ มีดปอกผลไม้และเขียงหลากชนิด เครื่องชั่งดิจิตอล กล้องวงจรปิดสองตัว แถมยังมีคิวอาร์โค้ดรับเงินที่ขอมาจากอัลลีเพย์กับวีแชตอีก...
สี่คนหอบของพะรุงพะรังมาถึงร้าน สวี่เย่ก็เริ่มออกคำสั่งทันที "ฉันกับจางซิ่นโจวจะติดกล้องวงจรปิด พวกนายสองคนช่วยแปะสติกเกอร์หน่อย หลี่ถงเหวิน เดี๋ยวฉันจะสอนใช้เครื่องคิดเงินให้"
"ได้เลย~"
พวกเขาลงมือทำงานกันอย่างขะมักเขม้น เกือบสิบเอ็ดโมง รถบรรทุกเล็กคันหนึ่งแล่นเข้ามาในถนนของกิน แล้วจอดอยู่หน้าร้านผลไม้ชิงชิง
สวี่เย่เห็นรถบรรทุกคุ้นตาคันนั้นที่หน้าประตู ก็รีบร้องเรียก "มาเร็ว! มาช่วยกันขนของลง!"
มีเพื่อนร่วมห้องสามคนแถมยังมีเฉินเจี้ยนจวินช่วยด้วย คนกลุ่มหนึ่งก็รีบขนผลไม้เข้าร้านจนเสร็จไว เฉินเจี้ยนจวินมองภายในร้านที่เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว ก็อดยิ้มแล้วเอ่ยชมไม่ได้ "ไม่นึกเลยว่าพวกเธอจะจัดร้านได้ดูดีมีราศีขนาดนี้"
"อาเฉิน ค่าขนส่งเท่าไหร่ ผมโอนให้"
ตอนแรกเฉินเจี้ยนจวินโบกมือบอกว่าครั้งนี้ถือว่าฟรีไปก่อน แต่ทนแรงคะยั้นคะยอของสวี่เย่ไม่ได้ สุดท้ายก็บอกราคาที่สมเหตุสมผลมา
"งั้นอาเฉิน ผมไม่ไปส่งนะครับ คราวหน้าถ้าต้องการขนของ ผมจะบอกไปทางวีแชตโดยตรง"