"นี่..."
"อย่าเพิ่งรีบด่าผมเลย ให้ผมอธิบายกับคุณแม่ก่อนนะ"
สวี่เย่กลับไปหน้าหลัก เปิดแชทกับเจียงเหม่ยหลิน รีบพิมพ์ว่า "คุณน้า ผมแค่อยากอวดในโมเมนต์เท่านั้น เรื่องมันไม่ใช่อย่างที่คุณน้าคิดนะครับ"
เจียงเหม่ยหลินตอบกลับมาเร็วมาก "น้ารู้ว่ามีโทรศัพท์เครื่องหนึ่งให้หนู"
เจียงเหม่ยหลิน "พวกเราอยู่ด้วยกันตอนนี้เหรอ"
สวี่เย่ "ครับ เราอยู่ที่เดอะบันด์กัน"
เจียงเหม่ยหลิน "ดี ดูแลชิงชิงด้วย น้าต้องเข้าประชุมแล้ว"
สวี่เย่ "ไม่มีปัญหา!"
สวี่เย่ตอบข้อความเสร็จ ลบโพสต์นั้นทิ้งด้วย ถึงพูดว่า "เอาล่ะ อธิบายเสร็จแล้ว ผมลบโพสต์นั้นแล้วด้วย"
เฉินชิงชิงพูดอย่างหัวเสีย "ฉันไม่อยากยุ่งกับนายตอนนี้"
"เฮ้อ~ ไม่เป็นไรหรอก เรื่องของเราแม่เธอก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"
"ไปให้พ้น"
"ผมนี่แย่จริง ๆ ขอโทษ ขอโทษนะ"
สวี่เย่ลุกขึ้นไปยืนตรงหน้าเฉินชิงชิง หมอบลงที่พื้น ยื่นหน้าเข้าไป "หรือว่า เธอตบหน้าผมสักสองทีมั้ย"
เฉินชิงชิง "อย่าคิดว่าฉันไม่กล้านะ"
"งั้นมาเลย"
เฉินชิงชิงเพิ่งยกมือเล็ก ๆ ขึ้น ก็เจอสายตาคนเดินถนนหลายคู่จ้องมอง เธอรีบวางมือลง ก้มหน้า พูดเบา ๆ "นายนั่งดี ๆ เลยนะ"
"งั้นเธอก็อย่าโกรธแล้ว"
"นั่งดี ๆ!"
"บอกก่อนว่าไม่โกรธ"
"ก็ได้! ฉันไม่โกรธแล้ว!"
สวี่เย่ก็กลับมานั่งข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว
พอกลุ่มคนเมื่อกี้เดินผ่านไปแล้ว เฉินชิงชิงที่ยังอดรนทนไม่ไหว เอื้อมมือมาหยิกเนื้อแขนสวี่เย่ชิ้นเล็ก ๆ แล้วบิดแรง ๆ ทีหนึ่ง
สวี่เย่นอกจากไม่ร้องเจ็บ ยังยิ้มกวน ๆ "จบแล้วใช่มั้ย"
"หึ"
เห็นเฉินชิงชิงไม่เอ่ยถึงเรื่องนั้นอีก สวี่เย่ก็ไขว่ห้าง ส่งข้อความในกลุ่มหอพัก