"คุณป้า ผมมีแฟนแล้วครับ"
สวี่เย่ชี้มือไปที่เฉินชิงชิงซึ่งอยู่ริมทาง ไม่รู้ทำไม พอถูกสวี่เย่ชี้แบบนั้น ใจของเฉินชิงชิงก็เริ่มเต้นระรัวอีกครั้ง
บรรดาคุณลุงคุณป้าที่อยู่รอบๆ พอเห็นว่าสวี่เย่มีแฟนแล้ว ก็ชมอยู่สองสามประโยค แล้วก็แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว
ตอนที่สวี่เย่กำลังจะไปเหมือนกัน
"น้อง เดี๋ยวก่อน!"
คนขับรถบรรทุกเล็กเรียกสวี่เย่ไว้ แล้วเดินฉับๆ ไปด้านหลังรถ หยิบลูกพีชหนึ่งลังกับเชอร์รี่หนึ่งลังออกมาจากตู้บรรทุกสินค้า ยื่นให้สวี่เย่โดยตรง
สวี่เย่ถึงได้รู้ว่าคนขับรถบรรทุกเล็กขนส่งผลไม้
เดี๋ยวนะ!
ผลไม้?
แถวโรงเรียนเหมือนจะมีร้านผลไม้แค่ร้านเดียว
"คุณลุง นี่มัน..."
"นี่เอากลับไปกินนะ ขอบใจที่วันนี้ช่วยงานลุง ไม่งั้นลุงอาจต้องทำงานฟรีทั้งปี"
"คุณลุง นี่มันแพงเกินไปนะครับ"
คนขับรถบรรทุกเล็กหัวเราะ "ไม่แพงหรอก ผลไม้ในรถลุงนี่รับมาในราคาส่ง ถูกกว่าที่พวกเธอซื้อในร้านผลไม้เยอะเลย ไม่กี่ตังค์เอง เอากลับไปกินกับแฟนเถอะ"
"เอ่อ... คุณลุง แล้วผลไม้พวกนี้ขนมาจากไหนเหรอครับ?"
"เขตเป่าซานน่ะ ที่นั่นมีตลาดค้าส่งผลไม้ใหญ่อยู่"
สวี่เย่ตอบสนองรวดเร็ว "คุณลุง เราแอดวีแชตกันหน่อย คุณลุงช่วยส่งที่อยู่ตลาดค้าส่งให้ผมได้ไหมครับ"
ถึงจะไม่เข้าใจว่าสวี่เย่จะเอาไปทำอะไร แต่คนขับรถบรรทุกเล็กก็หยิบมือถือออกมาแอดวีแชตให้
เห็นว่าชื่อวีแชตของคนขับเป็นชื่อจริง สวี่เย่ก็แนะนำตัว "คุณลุง ผมชื่อสวี่เย่ครับ"