เฉินชิงชิงกินไปได้ครึ่งหนึ่งก็หยุด
ตอนกลางคืนกินอิ่มเกินไป นอกจากจะทำให้อ้วนง่ายแล้ว ยังไม่ดีต่อลำไส้ด้วย ดังนั้นอาหารเย็นเฉินชิงชิงจึงกินแบบจำกัดปริมาณ
สวี่เย่เงยหน้าขึ้นมองถาดอาหารของเธอแวบหนึ่ง แล้วถามอย่างสงสัยว่า "ทำไมไม่กินต่อล่ะ"
เฉินชิงชิงตอบว่า "ฉันอิ่มแล้ว"
สวี่เย่ยื่นตะเกียบไปคีบเนื้อจากถาดตรงหน้าเฉินชิงชิงเข้าปากอย่างไม่รู้ตัว พลางพูดด้วยน้ำเสียงอาทรว่า "เธอนี่ช่างเหลือทิ้งเหลือขว้างจริงๆ"
เฉินชิงชิงเพิ่งจะห้าม เขาก็เอาเนื้อชิ้นนั้นเข้าปากไปเรียบร้อยแล้ว
เฉินชิงชิงหน้าแดงถามว่า "นายคีบกับข้าวจากจานฉันทำไม"
"ก็เธอไม่กินนี่" สวี่เย่พูดอย่างมีเหตุมีผล "เททิ้งก็เสียดายเปล่าๆ ยังไงฉันก็ไม่รังเกียจเธออยู่แล้ว"
สวี่เย่พูดพลางคีบอีกชิ้นต่อหน้าเฉินชิงชิง
เฉินชิงชิงเห็นว่าเขาหน้าด้านได้ขนาดนี้แล้ว ก็ทำเป็นมองไม่เห็นเสียเลย
สวี่เย่กินอิ่มแล้ว เรอออกมาอย่างพึงพอใจ เขาลุกขึ้นถามว่า "มีทิชชู่ไหม"
เฉินชิงชิงล้วงกระดาษทิชชู่ออกมาจากกระเป๋าหนึ่งห่อ ดึงออกมาแผ่นหนึ่งยื่นให้สวี่เย่ สวี่เย่รับมาเช็ดปาก แล้วนำถาดอาหารไปวางที่จุดคืนภาชนะ จากนั้นทั้งสองคนก็เดินเคียงข้างกันออกจากโรงอาหาร
ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว
ทั้งสองคนเดินเล่นไปตามทางเดินเล็กๆ ที่ร่มรื่นด้วยต้นไม้ในมหาวิทยาลัย เฉินชิงชิงถามขึ้นก่อนว่า "นายมาหาฉันอย่างนี้ แล้วร้านผลไม้ที่โรงเรียนนายล่ะ"
"ฉันสั่งงานไว้หมดแล้ว ในร้านนอกจากรูมเมตฉันแล้ว ยังจ้างพาร์ตไทม์เพิ่มอีกคน"
"ผู้ชาย ผู้หญิง"
สวี่เย่แปลกใจที่เฉินชิงชิงถามแบบนี้ เขาหัวเราะแล้วตอบว่า "ผู้หญิง เป็นพี่ปีสี่ ไม่ต้องห่วง สู้เธอไม่ได้หรอก"