เฉินชิงชิงดึงสวี่เย่เข้าไปในตรอกแคบ ๆ แห่งหนึ่ง
ใบหน้าของเธอแดงก่ำ สายตาดูลนลาน ท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ น่ารักเหลือเกิน
“สวี่เย่ คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!”
“ผมทำอะไร?”
เฉินชิงชิงบอก “ทีหลังถ้าคุณจะมาหาฉัน ต้องมาแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ”
สวี่เย่จนใจ “ผมไม่ใช่ขโมยนะ ทำไมต้องมาหลบ ๆ ซ่อน ๆ ด้วย?”
“ยังไงก็ตาม ห้ามมาแบบ... เปิดเผยอย่างนี้ วิทยาลัยเราก็เล็กอยู่แล้ว คุณทำแบบนี้ ทั้งวิทยาลัยก็รู้ว่าคุณมาหาฉัน”
สวี่เย่รีบตอบ “ถ้าผมไม่มาแบบเปิดเผย คุณสวยขนาดนี้ ตอนผมไม่อยู่ข้าง ๆ เกิดมีคนไม่ดีมายุ่งกับคุณจะทำยังไง?”
สวี่เย่เดินรุกเรื่อย ๆ เฉินชิงชิงถอยจนชนกำแพง สวี่เย่เอามือยันกำแพง มองลงมาที่เฉินชิงชิง ตอนนั้นเฉินชิงชิงเหมือนกระต่ายน้อยที่ตกใจ ไม่กล้าสบตากับสวี่เย่
“วิทยาลัยฉันไม่มีคนไม่ดี คุณนั่นแหละคือคนเลวที่สุด!”
เฉินชิงชิงหน้าแดง อยากผลักสวี่เย่ออกไป แต่สวี่เย่ยืนนิ่งไม่ขยับ มือเล็ก ๆ ของเฉินชิงชิงทาบอยู่ที่อกสวี่เย่ รับรู้ได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของเขา
ใบหน้าน้อย ๆ ของเธอยิ่งแดงกว่าเดิม
เธอใช้หางตามองว่าสวี่เย่จ้องมองเธอตลอด ลูกกระเดือกของเขาเคลื่อนไหวขึ้นลง เหมือนกำลังมองเหยื่อ ใจเต้นตึกตัก เฉินชิงชิงรีบถาม “คุณหิวมั้ย ฉันเลี้ยงข้าวคุณ”