"รั่วเว่ย ขอยืมคอนซีลเลอร์หน่อยสิ"
"เอาไปเลย เอาไปเลย"
"ซินอี๋ เร็ว เร็ว รีบเขียนอายไลเนอร์ให้หน่อย ฉันเขียนเองทีไรไม่สวยทุกที"
"ชิงชิง รองพื้นที่เธอแนะนำดีจริง ๆ เลย ดูเป็นธรรมชาติมาก"
"…"
แน่นอนว่าสวี่เย่ไม่ถ่ายรูปมายืนยันว่าตัวเองอยู่หอหญิงหรอก เขาแค่เงียบ ๆ กดอัดเสียง บันทึกบทสนทนาของพวกเธอเอาไว้ แล้วส่งให้ฉินจื้อเหว่ย
ฉินจื้อเหว่ยเห็นข้อความเสียงยาวห้าสิบกว่าวินาทีก็รีบกดฟัง พอฟังจบทั้งคนก็อึ้งไปเลย
ไม่ใช่สิ!
ไอ้สุนัขนี่มันเข้าหอหญิงตั้งแต่เช้าจริง ๆ เหรอ?!
ฉินจื้อเหว่ยรีบพิมพ์ถามว่า: "แกเข้าไปในหอหญิงได้ยังไง"
สวี่เย่: "พวกเธอลากผมขึ้นมา"
ฉินจื้อเหว่ย: "พวกเธอลากแกขึ้น แกก็ขึ้นเหรอ แกจะมีหน้าหน่อยได้ไหม"
ตัวอักษรของฉินจื้อเหว่ยแฝงไว้ด้วยความอิจฉา
สวี่เย่: "อย่าพล่ามมาก ตอนนี้ผมลำบากใจมาก"
ฉินจื้อเหว่ย: "แกมีเรื่องอะไรให้ลำบากใจ"
สวี่เย่: "รู้สึกตื่นเต้นจนคุมไม่อยู่"
ฉินจื้อเหว่ย: "ไอ้บ้าเอ๊ย!"
ฉินจื้อเหว่ย: "สัตว์เดรัจฉาน!"
ฉินจื้อเหว่ย: "เดรัจฉาน!"
ฉินจื้อเหว่ย: "แกมันเลวทรามชัด ๆ!"
…
จังรั่วเว่ยกับเพื่อน ๆ ตรงเวลามาก บอกว่าครึ่งชั่วโมงก็ครึ่งชั่วโมงจริง ๆ
พอพวกเธอทั้งสี่คนแต่งตัวเสร็จ ก็ต่างคว้ากระเป๋าของตัวเอง เตรียมออกไปข้างนอก
"หนุ่มหล่อ นายอยู่ในหอพักก่อนนะ ฉันจะลงไปสำรวจข้างล่างก่อน"
"ได้"
จังรั่วเว่ยวิ่งลงไปที่ชั้นหนึ่ง เห็นแม่บ้านหอพักกำลังยุ่งเรื่องเจรจากับคนส่งน้ำอยู่ เธอก็รีบขึ้นไปชั้นบนพาสวี่เย่กับเพื่อนร่วมห้องอีกสามคนลงมา แล้วรีบร้อนวิ่งออกจากหอหญิง