เจียงฉู่ตกตะลึงสุดขีด
เธอไอออกมาสองครั้งแรง ๆ ดวงตากลมโตสวยงามเบิกกว้างราวกับลูกแก้ว ฉายแววไม่อยากจะเชื่อ
แล้วจ้องเขม็งไปที่คฤหาสน์หรูระดับสุดยอดหลายหลังในหน้าจอ
"นี่... พวกนี้... ให้ฉันทั้งหมดเลยเหรอ!"
เจียงฉู่ยื่นนิ้วออกมา ไถผ่านหน้าจอ พลิกดูรูปภาพพวกนั้นอย่างรวดเร็ว
"...นี่มันสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว!"
เธอพึมพำอย่างเหม่อลอย "ทำไมกันคะ?"
เซี่ยจิงหลุดขำอย่างอดไม่อยู่ โอบกอดเด็กสาวที่กำลังตกใจในอ้อมแขน "ถ้าคุณถามเหตุผลตรง ๆ ผมก็แค่อยากให้ของขวัญคุณนิดหน่อย แล้วรถกับเครื่องประดับก็เคยให้ไปแล้ว"
เจียงฉู่: "?"
"แล้วก็ นี่เป็นโครงการอสังหาฯ ภายใต้เทียนอวี้ ตั้งแต่ซื้อที่ดินยันวางผัง ล้วนใช้บัญชีภายในกรุ๊ป สำหรับคนอื่นมันคือราคามหาศาล แต่สำหรับผมมันก็แค่ตัวเลขไม่กี่หลัก"
เซี่ยจิงมองเธออย่างใจเย็น แววตาอ่อนโยนตามใจแทบจะละลายออกมา "พูดว่าสิ้นเปลือง... ทำไม คุณยังไม่ทันข้ามประตูเรือน ก็เริ่มร้อนใจแทนผมเรื่องใช้ทรัพย์สินสิ้นเปลืองแล้วเหรอ?"
เจียงฉู่หน้าแดงจนแทบระเบิด "ใครจะแต่งกับคุณกัน! ฉันแค่รู้สึกว่า บ้านแบบนี้ถ้าอยู่ในมือคุณ ต่อให้ไม่ขาย จะทำการจัดสรรสินทรัพย์ก็ดี หรือทำเป็นคลับจัดเลี้ยงส่วนตัวระดับไฮเอนด์ก็ดี หรือเอาไปให้บริการสมาชิกสำหรับลูกค้าสินทรัพย์สุทธิสูงภายใต้เทียนอวี้ก็ดี ก็น่าจะทำเงินได้ใช่ไหม?"
พูดไปพูดมา ใจเธอก็เริ่มไม่ค่อยดี