ค่ำคืนมืดมิด หิมะในเมืองหลวงค่อย ๆ โปรยปราย
ภายในบ้านพักส่วนตัวในซอยหยุนเสียง เครื่องทำความร้อนใต้พื้นถูกปรับไว้ที่อุณหภูมิสบายที่สุดแล้ว
สุดสัปดาห์อีกหนึ่งกำลังจะมาถึง
เจียงฉู่กลับมาที่บ้านพักตั้งแต่บ่าย แล้วทิ้งตัวลงในห้องออกกำลังกาย ในระหว่างนั้นพ่อบ้านอ๋องมาถามเรื่องอาหารเย็น เธอตอบแค่ว่ารอก่อน
รอจนกระทั่งออกกำลังจนหมดแรงอย่างหนักหน่วง เธอนอนพักบนพื้นอยู่หลายนาที จากนั้นจึงฝืนตัวเองขึ้นมา แล้วเดินโซเซขึ้นไปชั้นบนเพื่ออาบน้ำ
ในห้องอุ่นมาก เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดคอตตอนลายแมวน้อยและกางเกงขาสั้น ผมยาวถูกรวบไว้หลวม ๆ ด้วยกิ๊บหนีบผมที่ด้านหลังศีรษะ
เสียงเคลื่อนไหวดังมาจากชั้นล่าง
เจียงฉู่เหลือบมองนาฬิกาบนผนัง เกือบสองทุ่มแล้ว
เธอลืมเรื่องอื่นทั้งหมด แล้ววิ่งลงไปชั้นล่างอย่างร่าเริง
เซี่ยจิงเพิ่งกลับมาจากข้างนอก ถอดเสื้อโค้ทขนแกะสีดำที่หอบเอาความหนาวเหน็บจากภายนอกเข้ามาด้วย เหลือไว้เพียงชุดสูทเข้ารูปสีเข้มที่คมกริบ
เพราะเพิ่งผ่านการประชุมที่เข้มข้นอย่างหนักอีกครั้ง คิ้วของเขาเต็มไปด้วยความเฉียบขาดและความเหนื่อยล้าที่ยังไม่จางหาย
แนวกรามที่คมสันของเขาแต่เดิมก็ตึงเครียดอยู่แล้ว ทั่วทั้งร่างเปล่งประกายแรงกดดันของผู้มีอำนาจที่ห้ามใครเข้าใกล้
แต่วินาทีที่เขาเงยหน้าขึ้น สายตาปะทะกับเด็กสาวที่เดินเข้ามา กลิ่นอายการต่อสู้ที่เย็นเยือกและเฉียบคมในโลกธุรกิจรอบตัวก็สลายหายไปในพริบตา
“อย่าหนาวนะ”
เซี่ยจิงมองไปยังน่องเรียวขาวเนียนของเธอ คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย
เจียงฉู่ยังไม่ทันได้ตอบสนอง แขนยาวของผู้ชายก็ฉวยคว้า แล้วอุ้มเธอขึ้นมาในท่าพาดตัวได้อย่างเป็นธรรมชาติที่สุด
“……ในบ้านก็อุ่นขนาดนี้แล้วนี่คะ!”
เจียงฉู่คล้องแขนรอบคอหนากว้างของเขา แล้วจมลงในอ้อมกอดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นโอ๊กและไอของหิมะและสายลม