ชั่วอึดใจหนึ่ง เจียงฉู่ถึงได้รู้ตัวว่านี่หมายถึงเซี่ยชิงหยาง
"ฉันก็ระงับสิทธิ์ของเธอในการเข้ารับการฝึกงานหรือทำงานในธุรกิจหลักของเทียนอวี้ไปอีกห้าปีด้วย"
เซี่ยจิงพูดเสียงเรียบ
เขาอธิบายเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย เจียงฉู่ก็เข้าใจอย่างถ่องแท้
"แต่ว่า... เธอเป็นลูกสาวของคุณนะคะ ถึงแม้จะออกหนังสือแจ้ง แต่ถ้าตามกฎหมายแล้วคุณสองคนยังเป็นพ่อลูกกัน แถมถ้าเธอถือหุ้นของกลุ่มบริษัทอยู่ จะตัดขาดกันได้ง่ายและหมดจดขนาดนั้นจริง ๆ เหรอคะ"
เจียงฉู่ถามอย่างระมัดระวัง
เซี่ยจิงมองเธอลึกซึ้ง "กองทุนของเธอเป็นแค่แหล่งเงินทุนและสินทรัพย์ในต่างประเทศล้วน ๆ ไม่เกี่ยวกับหุ้นหลักของกลุ่ม พินัยกรรมของท่านประธานเขียนไว้ชัดเจน ทรัพย์สินที่ตระกูลจางสั่งสมมาหลายชั่วคน ทั้งหุ้น ที่ดิน ของสะสม เงินในบัญชีนอกประเทศ ทุกอย่างที่มีชื่อเรียก ล้วนเป็นของฉัน"
เขาหยุดนิดหนึ่ง "เพราะฉะนั้น เธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะสืบทอดอะไรของตระกูลจางอีก"
ดวงตาของเจียงฉู่ฉายแวว "เธอเป็นลูกสาวของคุณ ถ้าคุณสองคนมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดและการเลี้ยงดู ตามกฎหมายแล้ว..."
"เราไม่ได้เป็นพ่อลูกกันจริง ๆ แค่มีสายเลือดร่วมกันเท่านั้น แต่ไม่ได้อยู่ในทะเบียนบ้านเดียวกันด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย"
"เดี๋ยวนะ" เจียงฉู่ตะลึงอีกครั้ง "ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอคะ"
"เธอไม่มีแม้แต่สัญชาติหัวกั๋ว" เซี่ยจิงพูดอย่างอดทน "เธอมีถิ่นที่อยู่ถาวรที่นี่ แต่สัญชาติยังเป็นอเมริกัน และโตที่นั่น"
เจียงฉู่สูดลมหายใจเข้าลึก "คุณบอกว่ามีสายเลือดร่วมกัน คุณหมายความว่ายังไงคะ"
ในเนื้อเรื่องเดิมไม่เคยบอกเลยว่าสองพ่อลูกคู่นี้เป็นพ่อลูกกันแท้ ๆ หรือไม่
แต่ตอนนี้...
เจียงฉู่ชอบเซี่ยจิงมาก
ไม่ว่าเซี่ยชิงหยางจะเป็นลูกแท้ ๆ หรือไม่ เธอก็ชอบผู้ชายคนนี้
เธอไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนดี จึงไม่เรียกร้องอะไรจากเขามากมายนัก อย่างเช่นว่าเขาต้องเป็นพ่อที่ดีที่สุด