ผู้ช่วยหวังที่อยู่ปลายสายถึงกับคิดว่าสัญญาณขาดหายไป
“……ท่านประธานครับ?”
เซี่ยจิงไม่สนใจเสียงที่ออกมาจากหูฟัง
ร่างกายของเขาตึงเกร็งขึ้นถึงขีดสุดในชั่วขณะที่เจียงฉู่ซบเข้ามา แม้แต่ลมหายใจยังหยุดชะงัก
ในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น เปลวไฟที่พยายามกดเอาไว้อย่างสุดกำลัง พุ่งพล่านปะทุขึ้นในพริบตาราวกับไฟลามทุ่ง
เขาจ้องมองหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างอย่างแน่วแน่
เจียงฉู่ถูกสายตาคู่นั้นมองจนหนังศีรษะชา ไอ้ความกล้าบ้าบิ่นเมื่อครู่รั่วไหลหายไปในทันที เธอพยายามหุบขากลับโดยสัญชาตญาณ
แต่มันสายเกินไปแล้ว
ฝ่ามือใหญ่ของเซี่ยจิงกำต้นขาของเธอไว้แน่น นิ้วทั้งห้ารัดแน่นราวกับห่วงเหล็ก กดขาเรียวยาวของเธอไว้ข้างลำตัวเขาอย่างไม่ยอมปล่อย
เจียงฉู่พยายามดิ้นรนเล็กน้อย แต่ก็ถูกกดไว้อย่างแน่นหนา แม้จะใช้แรงทั้งหมดก็ไม่อาจขยับเขยื้อนได้
ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาใกล้เธอ
สัมผัสใต้ฝ่ามือนั้นตึงกระชับและอ่อนนุ่ม กล้ามเนื้อขาของเธอไม่หนาจนเกินไป แต่ก็แฝงไปด้วยพละกำลัง เผยให้เห็นถึงความมีชีวิตชีวา
เขาบีบคลึงมันสองสามที แล้วจึงกดทับลงไปข้างหน้าอย่างแรง
“อื้อ!”
เจียงฉู่เบิกตากว้างในทันใด
เรี่ยวแรงของผู้ชายน่ากลัวจนน่าตกใจ โดยเฉพาะทุกครั้งที่เขาเกร็งแกนกลางลำตัวแล้วโน้มตัวมาข้างหน้า มันทำให้เธอสามารถจินตนาการถึงลวดลายของกล้ามเนื้อหน้าท้องและ—
โครงร่างของบางสิ่งได้อย่างชัดเจนในหัว
“……จัดการกับเงื่อนไขเพิ่มเติมให้รัดกุมเด็ดขาด”
เสียงของเซี่ยจิงแหบพร่าลงอย่างมาก เขาวางคางลงบนซอกคอของเจียงฉู่ ลมหายใจร้อนผ่าวและถี่กระชั้นพ่นรดลงบนกระดูกไหปลาร้าของเธอ
เขาเบา ๆ กัดลงบนลำคอของเธอ
แล้วจากนั้น—
หนึ่งครั้ง สองครั้ง
การเคลื่อนไหวนั้นเร้นลับและแข็งกร้าว
เจียงฉู่ถึงกับงอนิ้วเท้าเข้าหากัน