แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างบานสูงทอดลงบนพรมทอมือ
เซี่ยชิงหยางนุ่งเสื้อคลุมผ้าไหม ในมือถือกาแฟดำที่เพิ่งชงเสร็จ
เธอเอนตัวพิงโซฟาหนังสีครีม ก้มมองรูปที่หลินอวี่เวยส่งมาอีกครั้งอย่างละเมียดละไม
ในรูปถ่ายกันชัดเจนว่าเป็นประตูทิศตะวันตกของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง
ก่อนหน้านี้เว่ยจิ่งก็เคยให้เธอดูรูปมาแล้ว รถในภาพเบลอจนดูไม่ออก แต่ดูจากสถานที่ก็น่าจะเป็นที่เดียวกัน
เพียงแต่ว่า—
ภาพนี้ค่อนข้างชัดกว่าเล็กน้อย อย่างน้อยก็พอมองออกว่ารถรุ่นอะไร เสียดายที่ป้ายทะเบียนไม่ครบ
แอสตันมาร์ติน
ลากอนดา Taraf
แท้จริงแล้วเซี่ยชิงหยางไม่ได้มีความรู้เรื่องรถอะไรมากนัก
ปกติเธอออกไปข้างนอกก็จะนั่งโรลส์-รอยซ์หรือมายบัคที่ทางบ้านจัดไว้ให้ หรือไม่ก็เฟอร์รารี่กับปอร์เช่รุ่นลิมิเต็ดเอดิชัน
สำหรับรถที่ราคาสูงเกินกว่าเจ็ดสิบล้าน ผลิตจำนวนจำกัดทั่วโลก และดูภายนอกไม่โดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ เธอไม่ค่อยรู้สึกหวือหวาเท่าไร
คุณพ่อของเธอนับว่าเป็นนักสะสมรถยนต์ตัวยงก็ว่าได้
แต่รถหลายคันก็มีคนยกให้เขา
เพียงแต่ใต้ชื่อของเซี่ยจิงมีรถทั้งหมดกี่คัน เกรงว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็อาจจะนึกออกทันทีไม่ได้ ต้องอาศัยรายชื่อจากผู้ช่วยถึงจะนับได้หมด
เซี่ยชิงหยางคิดเช่นนั้น
ในโรงจอดรถใต้ดินที่คฤหาสน์ซอยหยุนเสียงซึ่งเปรียบเสมือนอุโมงค์ใต้ดินนั้น จอดแน่นไปด้วยรถยนต์ชั้นยอดจากทุกยุคทุกสมัย ทุกยี่ห้อ
แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยได้ไปเยือน นาน ๆ ครั้งไปทีก็อยู่ได้ไม่นาน แต่เธอก็รู้เรื่องนี้ดี
ที่นั่นเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเซี่ยจิง เขาไม่ชอบให้ใครเข้าไปรบกวน