เซี่ยชิงหยางนั่งลงในรถ อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองชายหนุ่มข้างกายเล็กน้อย
เว่ยจิ่งดูสงบนิ่งใช้ได้
ทว่า——
เธอสัมผัสได้ราง ๆ ว่าเขาอาจอยากสืบหาคนที่อยู่เบื้องหลัง
ความไม่สบายใจเล็กน้อยผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ
ถ้าจะให้สืบหาสปอนเซอร์ที่อยู่เบื้องหลังเจียงฉู่ แน่นอนว่าตัวเธอเองก็สืบได้
หรืออาจพูดได้เลยว่า ด้วยตัวตนและทรัพยากรของเซี่ยชิงหยาง การไปสืบป้ายทะเบียนครึ่งแผ่นกับรถรุ่นจำกัดจำนวน ย่อมต้องง่ายและรวดเร็วกว่าเว่ยจิ่งมากนัก
ทว่าเธอไม่ใคร่อยากทำเรื่องนี้
เจียงฉู่มันเป็นอะไรกัน?
ผู้หญิงธรรมดาฐานะบ้านช่องพื้น ๆ ไร้ภูมิหลัง แถมยังไม่ค่อยฉลาด ไม่มีทั้งพื้นฐานของสกุลใหญ่ ไม่มีความสามารถที่เอามาอวดใครได้
นอกจากใบหน้าแล้วก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง
อย่าว่าแต่มีสิทธิ์มาเป็นเพื่อนกับเธอเลย แม้แต่จะคบหากับคนอย่างเว่ยจิ่งที่มีชาติตระกูล ก็ยังนับว่ายกย่องปู่นางเกินไปแล้ว
ถ้าตนต้องสืบสวนคนแบบนี้โดยเฉพาะ จะไม่กลายเป็นว่าตนใส่ใจเมียน้อยที่มีคนเลี้ยงดูเกินไปหรอกหรือ?
ข่าวลือออกไปจะเป็นยังไง?
แล้วอีกอย่าง เจ้าของรถลากอนดาพวกนั้น——คุณตาซุน ประธานหลี่แห่งว่านไห่ และอีกหลายท่าน ก็ล้วนเป็นบุคคลมีหน้ามีตาในแวดวงเมืองหลวง
แม้พื้นฐานรากฐานจะห่างไกลจากตระกูลเซี่ย แต่นับว่าเป็นผู้มีอำนาจในกลุ่มตน
หากเธอบุ่มบ่ามไปสืบการถือครองรถส่วนตัวของพวกเขา แล้วเกิดมีใครรู้เข้า พวกนั้นเกรงว่าคงเข้าใจตระกูลเซี่ยของเธอเกิดความคิดอะไรแฝงเร้นขึ้นมา จะสร้างความเข้าใจผิดไปเปล่า ๆ
เซี่ยจิงแม้ปกติไม่ค่อยยุ่งกับเธอ แต่ถ้ารู้ว่าเธอใช้ทรัพยากรตระกูลอย่างมั่วซั่วเพื่อผู้หญิงหน้าเงินที่ไร้ค่าแค่นี้ เกรงว่าคงไม่พอใจเช่นกัน
ไม่คุ้มที่จะทำ
เจียงฉู่ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นสักหน่อย!
เพราะงั้นเซี่ยชิงหยางจึงไม่ได้สืบลึกลงไปอีก
แต่เว่ยจิ่ง——