รอบข้างพลันเงียบกริบราวกับถูกกดปิดเสียง
ผู้คนรอบแรกสับสนตะลึงงัน จากนั้นจึงพากันจ้องมองไปที่ติ่งหูของเจียงฉู่เป็นตาเดียว แล้วก็หันขวับไปทางเว่ยจิ่งที่ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา
รวมถึงเพื่อนของเขาที่ยืนอ้าปากค้างราวกับมีใครมาบีบคอ
เ...เจ็ดหลัก? แถมยังเป็นดอลลาร์สหรัฐอีก?
ต่างหูคู่นั้นน่ะหรือ?
มันดูแค่ระยิบระยับกว่าเพชรเกล็ดทั่วไปนิดหน่อย ดีไซน์แปลกตาหน่อยก็เท่านั้นไม่ใช่หรือ? มันจะแพงลบฟ้าขนาดนั้นได้ยังไงกัน?!
ในหัวของเว่ยจิ่งดังตึงตึง ราวกับมีอะไรบางอย่างระเบิดออก
เขารู้จักกราฟฟ์ดี มันคือสัญลักษณ์แห่งสุดยอดอัญมณี
พลันนั้นเองเขาก็นึกขึ้นได้ ตอนเช้าวันนี้ที่เจอเจียงฉู่ เหมือนเธอจะสวมต่างหูคู่นี้อยู่
ตอนนั้นเขามัวแต่โมโห เลยไม่ได้สังเกต
ส่วนตอนนี้...
เขาพยายามนึกย้อน แต่ก็พบว่านึกไม่ออกว่าปกติเธอเคยใส่มันหรือเปล่า
ก็เพราะเว่ยจิ่งไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลย
แถมยังราคาพุ่งไปถึงเกือบเจ็ดหลัก?
แถมเป็นดอลลาร์สหรัฐอีก?
จะเป็นไปได้ยังไงกัน?!
เจียงฉู่ไปเอาตังค์ที่ไหนมาซื้อเครื่องประดับแบบนี้?
ไม่ เธอไม่มีปัญญาซื้อเด็ดขาด!
ถึงเมื่อคืนเธอจะไปกับลูกคนรวยเพื่อนร่วมคณะมาจริง ถึงเธอจะใช้มารยาหญิงทำให้คนนั้นหลงใหลได้ภายในเวลาอันสั้นก็ตาม!
ก็ไม่มีทางได้ของขวัญแบบนี้มาเร็วขนาดนี้หรอกน่า?
นี่มันเครื่องประดับราคาหลายสิบล้านเลยนะ!
ข้อกังขานับไม่ถ้วนและข้อสันนิษฐานชวนตะลึงพรั่งพรูท่วมท้นเขาในพริบตา
เขาจ้องติ่งหูของเจียงฉู่เขม็ง มองอยู่นานหลายวินาที ก่อนจะหันไปทางผู้ชายใส่แว่นคนนั้น "...แกนี่มันโม้เก่งจริง ๆ"
เว่ยจิ่งเอ่ยเรียบ ๆ "แกลงคอร์สกับเจียงฉู่มาสินะ? หล่อนให้อะไรแก?"
ผู้ชายคนนั้นงงเป็นไก่ตาแตก "หา?"