เขาเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว
ใกล้จนเธอมองเห็นรอยยับเล็กที่สุดบนปกเสื้อของเขา รวมถึงรอยเขียวจาง ๆ ที่โคนหนวดเคราบนคางซึ่งโกนมาอย่างสะอาดหมดจด
และยังเห็นเงาหนาของขนตาที่ทาบลงมาเมื่อแสงไฟนอกรถสาดผ่านเข้ามา กับแนวกล้ามเนื้อลำคอที่ตึงเป็นเส้นแข็งกร้าวในยามที่ชายหนุ่มเอียงศีรษะเล็กน้อย
หากเธอขยับเข้าไปอีกแค่ไม่กี่เซนติเมตร ปลายจมูกก็จะแตะลูกกระเดือกของเขาแล้ว
เจียงฉู่ตัวแข็งค้างอยู่ตรงนั้น
เธอถูกกักอยู่ระหว่างเรือนร่างสูงใหญ่ร้อนแรงนั้นกับเบาะหนังแท้เย็นลื่น ไม่มีทางถอยหรือเดินหน้า
เซี่ยจิงยื่นมือออกมาอย่างเนิบนาบ ดูเหมือนต้องการจะโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
ทว่า——
แกร๊ก
เสียงเบา ๆ ดังขึ้นหนึ่งครั้ง
เจียงฉู่พบว่าตัวเองถูกคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย
เจียงฉู่: “……”
ชายข้างตัวยืดตัวขึ้น ผละกลับไปนั่งยังที่ของตน น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ต้องให้คนอื่นคาดเข็มขัดให้ด้วยหรือไง”
เจียงฉู่มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
จงใจรึเปล่า
ต้องจงใจแน่ ๆ เลย!
เจียงฉู่กัดฟันแอบสูดลมหายใจแผ่วเบา “คุณเซี่ยคะ ดิฉันสังเกตเห็นปัญหาอย่างหนึ่ง”
เซี่ยจิงเอนพิงพนักเบาะอย่างไร้อาการกังวล ยกมือดึงเนคไทที่หลวมคลายออกจนสุดโยนทิ้งไว้ข้างตัว หันมามอง
“หืม” เขาเลิกคิ้วถาม
เจียงฉู่ปลดเข็มขัดนิรภัยของตนออกทันที หมุนตัวเร็ว คุกเข่าข้างเดียวลงบนเบาะหนังแท้กว้างนุ่ม
แล้วโน้มตัวกดเข้าใส่เขา
เสื้อเชิ้ตลายทางสีฟ้าอ่อนรั้งตึงในทันทีตามสรีระของหญิงสาวที่ยืดสุดขีด