ยามพลบค่ำ โรงอาหารสามของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง
โซนอาหารจานด่วนบนชั้นสองอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมยั่วยวน
เทียบกับชั้นล่างที่เสียงดังอึกทึกและอาหารจานใหญ่แล้ว ที่นี่สภาพแวดล้อมดีกว่าเล็กน้อย อาหารประณีตกว่า ราคาก็สูงขึ้นนิดหน่อย และต้องรออาหารนานขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน
แต่ก็ยังมีนักศึกษาจำนวนมากชอบมาที่นี่ โดยเฉพาะช่วงมื้ออาหารยิ่งคึกคักเป็นพิเศษ
เจียงฉู่นั่งอยู่ในที่นั่งแบบตู้ริมหน้าต่าง ตรงหน้าวางอาหารสามอย่างกับซุปหนึ่งอย่างในปริมาณน้อย
หนึ่งคือเนื้อต้มซี่ฉวน น้ำมันพริกสีแดงสุกปลั่ง โรยด้วยพริกไทยเสฉวนและพริกแห้งเต็มหน้า หนึ่งคือมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ด กรอบอร่อยชวนเจริญอาหาร หนึ่งคือผักตามฤดูกาลผัดเบา ๆ แต่งสีสัน
แถมด้วยซุปเนื้อบดสไตล์ทะเลสาบซีหูโรยต้นหอมอีกหนึ่งชาม
ปริมาณอาหารไม่ได้มากจนเกินเลย แต่ก็ยังถือว่าอุดมสมบูรณ์
ทว่าเจียงฉู่กำลังหิวจัด
หล่อนกินข้าวแค่มื้อเช้า พอเลิกเรียนก็ฝึกเต้น ฝึกจนเกือบทั้งวัน หิวตลอดเวลา เผาผลาญแคลอรีไปมหาศาล ถ้าไม่ได้กินอะไรจริงจังอีกก็คงจะเป็นลมแล้ว
แม้ยอดเงินในบัญชีมือถือจะน่าเวทนามาก แต่ในบัตรอาหารยังมีเงินอีกกว่าพันหยวน จะกินข้าวก็ไม่มีปัญหาอะไร
รสเผ็ดชาของเนื้อต้มซี่ฉวนทำให้ปลายจมูกของหล่อนผุดเม็ดเหงื่อเล็ก ๆ ริมหยิบปากก็แดงก่ำอิ่มเอิบขึ้นเพราะความเผ็ด ชวนให้จิบซุปเนื้อเป็นระยะเพื่อให้สมดุล
แสงสนธยาส่องผ่านบานกระจกตกลงบนร่างของหล่อน ฉาบใบหน้าด้านข้างเวลาก้มต่ำและลำคอเรียวเล็กของสาวน้อยด้วยสีทองอ่อนอบอุ่น ขนตาที่ยาวและหนาทิ้งเงาจาง ๆ ลงบนเปลือกตา
แม้เพียงแค่นั่งกินข้าวเงียบ ๆ ท่วงท่าที่ตั้งอกตั้งใจและเพลิดเพลินนั้นก็ยังดึงดูดให้เหล่านักศึกษาที่อยู่ใกล้เคียงแอบมองจนได้
"ฮั่นแน่ นี่ไม่ใช่คุณเจียงคนสวยหรือครับ? มากินคนเดียวตั้งเยอะเลยนะ?"
เสียงที่ฟังดูเจ้าเล่ห์เล็กน้อยดังขึ้นข้างโต๊ะ
เจียงฉู่เงยหน้าขึ้น
เด็กผู้ชายคนหนึ่งใส่เสื้อยืดแบรนด์ดังทันสมัย ตัวค่อนข้างอ้วน ไม่สูงมาก ยืนอยู่ที่ทางเดินมองมาทางนี้ บนใบหน้ามีรอยยิ้มไม่ปรารถนาดี