เจียงฉู่เงยหน้าขึ้นมองเขา ขนตาสั่นระริก ดวงตาใสกระจ่างดุจหยกเปียกชื้นด้วยประกายน้ำ
นางยื่นมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของบุรุษ ปลายนิ้วลากไปตามโหนกแก้มสูง “คุณรีบหน่อยนะ เดี๋ยวพวกเขาก็จะมาแล้ว——”
สิ้นเสียง ประโยคหลังก็ถูกอีกฝ่ายโน้มตัวลงมาประกบ
เขาแทรกเข้าไปในไรฟันขาวสะอาดของนาง ฉวยตักตวงอย่างไม่ยับยั้ง ละโมบดูดดื่มกลิ่นอายเฉพาะของนาง
“อือ……”
เจียงฉู่ครางเบาในลำคอ แขนทั้งสองที่คล้องรอบต้นคอเขาบีบรัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
นางยันตัวขึ้นเล็กน้อย ตอบรับจูบที่เต็มไปด้วยความรุกรานนี้
แสงไฟในห้องอาหารสลัวราง แสงจันทร์ยามค่ำคืนนอกหน้าต่างโอบล้อมทั้งสองอย่างนุ่มนวล
เนิ่นนานนัก เซี่ยจิงจึงค่อย ๆ ปล่อยนาง ทว่ายังคงแนบริมฝีปากบวมแดงของนาง ดูดเม้มอย่างอาวรณ์
เจียงฉู่หอบหายใจแรง ดวงตาฉ่ำน้ำคลอด้วยไอหมอก หางตาปรายสีแดงก่ำเย้ายวน
เซี่ยจิงก้มมองนาง ไฟร้ายในกายพลุ่งวาบเผาไหม้รุนแรงขึ้น
เขาสูดลมหายใจลึก ซุกหน้าลงในซอกคอของนาง สูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเรือนร่างนางอย่างละโมบ
“ต่อไปข้างนอก อยากทำอะไรก็ทำ อย่าให้ตัวเองต้องฝืนใจ”
น้ำเสียงเซี่ยจิงแหบพร่าเล็กน้อย อาบไปด้วยการตามใจและทะนุถนอมอย่างไร้ขอบเขต “ต่อให้ฟ้าถล่ม ฉันก็จะรับแทนเธอ”
เจียงฉู่ซบอกเขา ฟังเสียงหัวใจเต้นแรงและรัวเร็วในอกบุรุษ มุมปากยกยิ้มน้อย ๆ โดยไม่รู้ตัว
นางยื่นมือออกไป งอนแง้นหยิกตรงปกเสื้อสูทขนสัตว์เนื้อดีอย่างขี้เล่น:
“แล้ว… ถ้าฉันไปทำให้ฟ้าทะลุเป็นรูโหว่ขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ?”
“นั่นก็ไม่เป็นไร”
เซี่ยจิงหัวเราะต่ำ จุ๊บลงบนแก้มแดงระเรื่อของหญิงสาวหนึ่งครั้ง
“ต่อให้ฟ้าทะลุ ฉันก็อุดให้เธอได้”
เจียงฉู่หัวเราะพรืดออกมา
นางยื่นมือออกไปกอดเขาแน่น แนบหน้าลงในซอกคอของบุรุษ ดื่มด่ำไออุ่นจากเขาอย่างเต็มที่