เช้าวันรุ่งขึ้น
แสงแดดสาดส่องผ่านช่องว่างของต้นแปะก๊วย ตกลงบนถนนยางมะตอย แตกกระจายเป็นแผ่นทองคำเปลว
อาวดี้แล่นผ่านเส้นทางร่มรื่นในมหาวิทยาลัย ค่อย ๆ หยุดใกล้หอประชุมใหญ่
เช้านี้โชคดีมาก
เจียงฉู่คิดเช่นนั้น
—เธอบังเอิญเจอที่จอดรถกลางแจ้ง!
ถึงจะอยู่ห่างจากที่เรียนไปสักหน่อย แต่เทียบกับการเสียเวลาเข้าออกลานจอดรถใต้ดินแล้ว ถือว่าดีกว่ามาก
ปกติที่จอดรถกลางแจ้งในมหาวิทยาลัยมักถูกจับจองหมด นาน ๆ ทีจะว่างสักคัน แต่ก็ถูกแย่งไปอย่างรวดเร็ว
เธอรีบจอดรถ คว้ากระเป๋าแล้วไปเข้าเรียน
หลังจากเรียนวิชาเอกที่น่าเบื่อสองคาบจบ ก็ใกล้เที่ยงแล้ว
เจียงฉู่กลับหอพัก จัดเก็บของใช้ส่วนตัวเพิ่ม แล้วนำไปไว้ในรถ
เพิ่งปิดฝากระโปรงท้าย ก็บังเอิญพบนักศึกษากลุ่มใหญ่ ส่วนใหญ่เป็นสาขาบริหารธุรกิจและคณิตศาสตร์ ดูเหมือนเพิ่งเลิกคาบใหญ่
กลุ่มนักศึกษาหนาแน่นมืดฟ้ามัวดินเดินผ่านเส้นทางร่มรื่น
เธอเห็นเซี่ยชิงหยางและเว่ยจิ่ง
พวกเขาเดินอยู่ข้างหลัง คนแรกยังคงดูสง่างามเหมาะสม ส่วนคนหลังดูโทรมมาก
เว่ยจิ่งสวมเสื้อเชิ้ตที่รีดเรียบกริบ รอบดวงตามีรอยคล้ำดำเข้ม เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนนอนหลับไม่สนิท
ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ เซี่ยชิงหยางเห็นเจียงฉู่ก่อน
สีหน้าเธอหม่นหมองลง