ณ วิลล่าซอยหยุนเสียง
เจียงฉู่ใช้ช้อนตัดอัลมอนด์พุดดิ้งเนื้อเนียนในจาน ก่อนจะลังเลอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ทนไม่ไหวเอ่ยปากขึ้นมา
“เรื่องคนแซ่เฉียวนั่น... คุณจัดการแก้แค้นเขายังไงกันแน่?”
ชายหนุ่มตรงข้ามเงยหน้าขึ้น แววตาฉายแววหยอกเย้าเล็กน้อย “เรื่องแบบนี้ข้าไม่ต้องลงมือเอง แค่สั่งไปคำเดียว คนข้างล่างก็จัดการให้เอง ส่วนรายละเอียด... ลองเดาดู?”
เจียงฉู่วางช้อนลง แล้วตกอยู่ในภวังค์ความคิด
“ข้าไม่ค่อยรู้จักเขาหรอก ภูมิหลังก็ไม่ชัดเจน แต่ขนาดปรากฏตัวที่นั่นได้ คงเป็นคนในแวดวงนั้น...”
เธอกะพริบตาปริบ ๆ “คุณใช้วิธีอะไรสักอย่าง จัดการธุรกิจของตระกูลเขา อย่างพวก... เอ่อ พอลมหนาวพัดมาตระกูลเฉียวก็ล่ม?”
เซี่ยจิงส่ายหน้าเล็กน้อย
“หากผู้นั้นคิดทำลายอาชีพของเจ้า” เขาวางแก้วไวน์แดงในมือลง “ข้าจะให้เขาได้ลิ้มรสผลกรรมของตัวเอง ใช้วิธีที่เขาคุ้นเคยจัดการกับเขา แต่เมื่อเขาคิดทำร้ายตัวเจ้า ก็ต้องเปลี่ยนวิธี”
ดวงตาของเจียงฉู่เคลื่อนไปมา ภายในสมองหมุนติ้วๆ
“ถ้าข้าเดาว่าคุณให้คนไปซ้อมเขา...”
เธอลังเลเอ่ย “มันรู้สึกต่ำเกินไป คิดว่าไม่น่าจะใช่แค่นี้”
มุมปากของเซี่ยจิงยกขึ้นเล็กน้อย “ก้าวแรกของการทำเรื่องแบบนี้คือรู้เขารู้เรา”
เขาลดโทนเสียงลง “รู้ว่าศัตรูของเจ้าต้องการอะไร และรู้ว่าเขากลัวอะไร”