แววตาของเซี่ยจิงเริ่มฉายความอันตราย
"แค่ก ๆ" เจียงฉู่รีบแก้สถานการณ์ ยื่นมือไปลูบอกเขาเบา ๆ "มองในแง่ดีสิ หนูมีแฟนที่เจ๋งสุด ๆ คนนึงเลยนะ!"
ที่จริงเซี่ยจิงก็แค่แกล้งหยอก ไม่ได้โกรธจริงจังแต่แรก พอฟังก็อดขำไม่ได้
แต่เขาก็ยังทำหน้านิ่ง "แค่นี้เองเหรอ"
เจียงฉู่ขยับเข้ามาจุ๊บแก้มเขาฟอดนึง "...แล้วก็มีสามีสุดเจ๋งด้วย?"
เซี่ยจิงหัวเราะออกมา เอามือกดท้ายทอยเธอไว้ แล้วจูบหนัก ๆ จนเด็กสาวหน้าแดงก่ำซบอยู่กับอกเขา
"พอแล้ว!" เจียงฉู่ดันเขาเบา ๆ "พูดเรื่องสำคัญ! คือว่า... จริง ๆ ก็แค่เพราะคุณ... เป็นผู้ปกครองที่ต่างจากคนอื่นนิดหน่อยหรือเปล่า?"
เซี่ยจิงจับมือเธอไว้ "ในทางจิตวิทยามีแนวคิดเรื่องแรงกดดันจากกลุ่มเพื่อน ในสังคมกึ่งปิดอย่างโรงเรียนอนุบาลหรือประถม หลายคนอยากกลมกลืนกับคนอื่น ถ้าผู้ปกครองของใครสูงกว่าคนอื่นมาก ๆ มันจะกลายเป็นจุดรบกวนสายตา แถมยังดูเด็กกว่าคนอื่นชัดเจนอีก"
เจียงฉู่กะพริบตา "หนูเข้าใจที่คุณพูดละ ถึงแม้ว่าถ้าเป็นหนูเองคงยังคิดว่าเจ๋งอยู่ดี เมื่อก่อนตอนปู่กับย่ามาประชุมผู้ปกครองให้ ยืนอยู่ท่ามกลางคนวัยกลางคนก็เด่นเหมือนกัน หนูกลับดีใจแทบตาย อยากให้พวกท่านได้ดูหนูเต้นเร็ว ๆ เลย"
ประสบการณ์แบบนี้ทั้งตัวจริงของเธอและเจ้าของร่างเดิมต่างก็เคยเจอมา พูดออกไปก็ไม่ต้องกลัวถูกจับได้
"...คนที่มีระดับการแยกแยะตัวตนสูง มักไม่ถูกสภาพแวดล้อมภายนอกครอบงำได้ง่าย บางคนเมื่อถูกจับตามองมากเกินไปจะรู้สึกอึดอัดมาก เลยสรุปในใจว่า 'เขาสูงไป ดูเด็กไป น่าอาย ไม่อยากให้เขามา'"
เจียงฉู่ทำท่าครุ่นคิด
"นั่นก็เป็นแค่ส่วนนึง" เซี่ยจิงพูดเรียบ ๆ "ที่จริงเราไม่ได้สนิทกันอยู่แล้ว ส่วนนึงเพราะตอนนั้นต่อให้พยายามทำตัวใจดีที่สุด ผมก็ดูไม่อ่อนโยนพอ อีกส่วนนึง เธออาจจะถูกแม่ของเธอโน้มน้าวมาด้วย"