เจียงฉู่หลับตาลง ใช้ริมฝีปากคลอเคลียเบา ๆ ตรงเส้นเลือดที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง
เซี่ยจิงก้มมองเธอ
ร่างของเด็กสาวแนบอยู่ในอ้อมอกเขา เพราะเอียงศีรษะไปมา ลำคอระหงยาวงามก็เผยออกมาทั้งหมด
เขาจึงมองเห็นเส้นเลือดสีฟ้าจาง ๆ เลือนรางคดเคี้ยวเลื้อยอยู่กลางผิวขาวนวล
เซี่ยจิงยื่นมือไปรั้งเธอเข้ามาชิด ในจังหวะที่เธอนั่งตัวตรง เขาก็โอบหญิงสาวเข้ามาในอ้อมกอด
อกของทั้งสองแนบชิด หัวใจกระตุกวูบเหมือนหลอมรวมเป็นหนึ่ง
"ก็แค่ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปนะ" เจียงฉู่พูดเสียงแผ่วเบา "คุณก้าวข้ามมาได้สุดยอดมากแล้ว!"
ก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยใกล้ชิดกันหลายครั้งหลายหน เขาก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ คงเป็นเพราะวันนี้บังเอิญแตะโดนรอยแผลเป็นนั้นกระมัง
วงแขนของเซี่ยจิงกระชับขึ้นอีกนิด "ขอบคุณ แต่ฉันจะพยายามชินให้เร็ว เพราะยังไงเสีย—"
เขาคลายแรงกอดลงเล็กน้อย เอามืออีกข้างลูบหลังศีรษะหญิงสาว "ฉันก็เป็นคนมีเมียแล้วเหมือนกัน"
เจียงฉู่ "…"
ใบหน้าเจียงฉู่แดงวาบขึ้นมาในทันใด "ใครเป็นเมียคุณกัน!"
เซี่ยจิงหัวเราะหึ "เอาล่ะ แฟน?"
ตอนเขาพูดคำนี้ออกมา น้ำเสียงจริงจังมาก ทว่าก็แฝงความเคอะเขินบางอย่าง ราวกับรู้สึกว่าความคิดนี้ห่างไกลจากตัวตนของเขานัก
เจียงฉู่ซุกตัวเข้ามาในอ้อมอกเขาแรงขึ้น "…แล้วแต่คุณเถอะ"
เดี๋ยวนะ
นี่มันคำตอบอะไรกัน
เธอเพิ่งจะคิดว่าควรเรียบเรียงถ้อยคำใหม่หรือเปล่า
ทันใดนั้นร่างก็ถูกอุ้มลอยขึ้นอีกแล้ว
เซี่ยจิงใช้แขนข้างเดียวรัดเอวเธอ มืออีกข้างสอดเข้าข้อพับขา ออกแรงนิดเดียวก็อุ้มเธอขึ้นมาทั้งตัว