เหล่าคนดูที่มุงดูเหตุการณ์พากันเดือดพล่าน เสียงสูดลมหายใจเฮือกดังระงม
“ให้ตายสิ... นั่นทับทิมหรือเปล่า?”
“นี่แหละนะที่เรียกว่า ‘ของเล็กๆ น้อยๆ ไว้ขวัญ’?”
“ตระกูลเฉียวนี่เป็นตระกูลอะไรกัน?”
“ผู้หญิงคนนั้นคือแฟนเก่าเว่ยจิ่ง? ที่เคยถูกเรียกว่าดอกไม้งามประจำคณะน่ะ? ไม่ได้ยินว่าไม่มีเงินนี่...”
“ใช่ ฉันยังได้ยินว่าเว่ยจิ่งเลี้ยงเธออยู่เลย”
“ดูท่าทางคงไม่ใช่” มีคนพูดเบาๆ “ดูรถเธอ เสื้อผ้าเครื่องประดับเธอสิ มีชิ้นไหนไม่แพง? ดีกว่าของเว่ยจิ่งเยอะ”
“ใช่ อย่าตลกไปหน่อยเลย นั่นเว่ยจิ่งโม้เองทั้งนั้น รถเขายังอาจจะไม่มีค่ามากขนาดนี้ด้วยซ้ำ เขาจะมีปัญญาซื้อได้ยังไง?”
เสียงซุบซิบรอบข้างเปรียบเหมือนฝ่ามือที่มองไม่เห็น ฟาดเข้าใส่บนใบหน้าเว่ยจิ่งอย่างแรง
เขาเองก็ได้ยินเศษเสี้ยวถ้อยคำ ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกอับอายและโกรธแค้น
อีกอย่าง——
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ในหัวของเว่ยจิ่งดังอื้ออึงไปหมด
เมื่อครู่เขาเพิ่งจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเตือนเจียงฉู่ไป แต่เพียงชั่วพริบตา พ่อบ้านของตระกูลเฉียวก็มาพร้อมกับเครื่องประดับโบราณระดับหลายสิบล้าน เพื่อขอขมาต่อหน้าเจียงฉู่ต่อหน้าสาธารณะ!
ขนาดยังบอกอีกว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉียวจะมาเยี่ยมถึงที่ด้วยตัวเอง!
เว่ยจิ่รู้สถานะของเฉียวอี้ และก็รู้ถึงฐานะของตระกูลเฉียว หากไม่ใช่เพราะว่ารู้จักกับเซี่ยชิงหยาง ครอบครัวของตนเองก็คงไม่มีทางได้มีเอี่ยวกับตระกูลเฉียว
แต่ตอนนี้เฉียวเจิงกลับเกรงใจถึงเพียงนี้ เรียกว่าแทบจะนอบน้อมด้วยซ้ำ——
ด้วยเหตุผลอะไร?
ก็แค่เพราะว่าเจียงฉู่ไปหาสปอนเซอร์ให้ตัวเองอย่างนั้นหรือ?!
สีหน้าของเขาซีดเผือดสลับเขียวคล้ำ แน่นหน้าอกจนรู้สึกอึดอัด
ส่วนความตกใจของเซี่ยชิงหยางนั้นล้ำลึกยิ่งกว่าของเว่ยจิ่งมากนัก
เธอเคยเห็นของล้ำค่ามากมายหลายอย่าง มีสายตาดีกว่า จ้องมองกล่องไม้จันทน์แดงใบนั้น ก็ยิ่งประเมินมูลค่าของสิ่งที่อยู่ข้างในได้