เจียงฉู่: "คุณได้ของแบบนั้นมาได้ยังไงคะ? ในใจคุณก็มีเจ้าหญิงน้อยซ่อนอยู่เหมือนกันเหรอ?"
ในหัวของเธอปรากฏภาพน่าสยดสยองที่จะทำให้เธอขายขี้หน้าสุด ๆ และดังไปทั่วมหาวิทยาลัยปักกิ่งจนเรียนจบ
ของสิ่งนี้เมื่อเทียบกับการเต้นระบำครั้งนั้นแล้ว ยิ่งทำให้เธอดังชั่วข้ามคืนได้มากกว่า
ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ต้องการให้มันเกิดขึ้นด้วยวิธีนี้ก็ตาม
และก็—
เธอรู้สึกว่าเซี่ยจิงต้องทำเรื่องแบบนั้นได้แน่
"สมาชิกราชวงศ์คนหนึ่งสั่งทำพิเศษให้ผมน่ะ เขาบอกว่ามันคือของสะสมชิ้นเดียวในโลก ให้เป็นของสนุก ๆ"
เซี่ยจิงตอบตามอารมณ์
เขาสะสมรถแปลก ๆ ไว้มากมายอยู่แล้ว การปฏิเสธก็จะดูเสแสร้ง ดังนั้นจึงรับมันมาและวางทิ้งไว้ที่นั่น
เจียงฉู่ยอมแพ้อย่างเงียบ ๆ "เอาล่ะค่ะ ฉันเลือกเองก็ได้"
เธอเปิดสมุดภาพอย่างเอาจริงเอาจัง
ท่ามกลางรถยนต์ระดับเทพที่รูปทรงโอ้อวดเกินจริง ถึงขั้นอยากจะสลักคำว่า 'ข้ารวย' ไว้บนฝากระโปรงทั้งหลาย—
เธอเลือกคันที่ดูถูกใจที่สุด "เอาคันนี้แล้วกัน ฉันว่าสีขาวดูดีนะ"
เซี่ยจิงกวาดตามองตามนิ้วเรียวของเธอแวบหนึ่ง
"ปลั๊กอินไฮบริดซูเปอร์คาร์เหรอ?" น้ำเสียงของชายหนุ่มยังแฝงความไม่พอใจอยู่บ้าง "ก็ได้ ตามใจคุณ"
เซี่ยจิงหยิบมือถือขึ้นมา แล้วส่งข้อความถึงผู้ช่วยหวังโดยตรง
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาลึกล้ำเหลือบมองกลับมาที่เจียงฉู่ "บ่ายนี้ ออดี้ก็จะเอามาส่ง ส่วนเฟอร์รารีคันนี้ การเลือกออปชั่นและดำเนินการต้องใช้เวลาอีกหน่อย"
เจียงฉู่ยังถือส้อมอยู่ในมือ ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้างง ๆ
ทุกอย่างมันไม่สมจริงเกินไปแล้ว
เขาให้รถเธอสองคัน แต่กลับราวกับแค่เลี้ยงชานมเธอแก้วหนึ่ง
อาหารเช้าสิ้นสุดลง เซี่ยจิงไปที่สำนักงานใหญ่ของกลุ่ม ส่วนเจียงฉู่ก็ถูกพนักงานขับรถคนเดิมมาส่งที่โรงเรียน
เธอกลับไปที่หอพักเพื่อเอาหนังสือเรียน ก็เจอโจวเสี่ยวเหวินซึ่งเพิ่งเลิกคาบเรียนแรกตอนเช้าพอดี
เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนเพิ่งตื่นนอน กำลังกินอาหารสั่งเดลิเวอรี ได้ยินเสียงดังก็พากันหันมามองเธอ