ท่ามกลางช่องว่างของใบไม้ เกสรดอกหอมหมื่นลี่เม็ดเล็ก ๆ หมุนวนอย่างเงียบงันร่วงหล่นลงบนไหล่ของเขา
เขาไม่แม้แต่จะละสายตา เพียงยกมือใหญ่อีกข้างที่ไม่ได้ถือแก้วขึ้นมา ปัดไหล่ตามอำเภอใจ
หัวใจของเจียงฉู่เต้นระรัวจนปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม
เธอกำมือที่ชุ่มเหงื่อแน่น ฝืนทำใจให้สงบแล้วถามว่า “คุณ...คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“สิบนาทีก่อน?” เซี่ยจิงตอบอย่างใจเย็น “เห็นคุณเต้นจริงจังดี ก็เลยไม่ส่งเสียง”
ใบหูของเจียงฉู่ร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด
ตอนสะพานโค้งหลัง เสื้อเลื่อนลงมาเป็นทางยาว ตอนเตะกลับหมวกทองม่วง กางเกงเกือบหลุดกระเด็น
ที่แย่ที่สุดคือ เธอเต้นจนช่วงท้ายร้อนจัด ยังเลียริมฝีปากอีกหลายครั้ง
เขาเห็นหมดแล้ว
เจียงฉู่: “...ฉันนึกว่าเวลาของคุณมีค่ามาก”
เซี่ยจิงเลิกคิ้ว “ก็จริง ฉันก็เลยใช้มันกับเรื่องที่มีคุณค่ามาก”
เจียงฉู่อดไม่ได้ที่จะเท้าสะเอว “...ก็ได้ นี่เขตแดนของคุณ คุณจะทำอะไรก็ได้”
เซี่ยจิงมองหน้าแดงระเรื่อของหญิงสาว ในแววตาผุดความเพลิดเพลินบางตา “ทำอะไรก็ได้จริง ๆ เหรอ?”
เจียงฉู่: “?”
เริ่มอีกแล้ว!
เจียงฉู่เม้มปาก “คุณบอกล่วงหน้าก็ได้นะ ฉัน...เมื่อกี้ฉันเต้นแต่ท่าพื้นฐาน น่าเบื่อจะตาย”
เซี่ยจิงไม่บอกว่าถูกหรือผิด เก็บโทรศัพท์มือถือ แล้วเดินเข้ามา
ชั่วขณะที่ก้าวออกจากเงาหินประดับ แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดกระทบร่างเขาอย่างไร้สิ่งบดบัง
เสื้อกล้ามสีดำชื้นเหงื่อเล็กน้อยตัวนั้น ยิ่งขับให้บุคลิกของเขาทั้งหมดดูดุดันและสมชายชาตรีกว่าปกติ
แม้แต่เส้นเอ็นบนแขน ยังนูนขึ้นมาเล็กน้อยตามจังหวะก้าวเดิน สัดส่วนช่วงไหล่กว้างเอวสอบรูปสามเหลี่ยมกลับหัว แทบทำให้ละสายตาไม่ได้
ชายหนุ่มหยุดเดินตรงที่ห่างจากเธอสองก้าว มองลงมาจากที่สูง
ความสูงเกือบสองเมตรยืนอยู่บนแผ่นหินเขียว บังแสงแดดตรงหน้าเธอทั้งหมด ห่อหุ้มเธอทั้งร่างไว้ในเงาของเขา
“ฉันว่าสวยดี”
เสียงของเซี่ยจิงทุ้มแหบพร่าเล็กน้อย ระคนด้วยความเกียจคร้านยามเช้าที่ยังไม่จางหาย แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจที่ไม่มีใครโต้แย้งได้