เจียงฉู่ตัวแข็งค้างอยู่บนผนังสูงห้าเมตร แผ่นหลังแนบชิดกับร่างกำยำร้อนระอุของชายหนุ่ม
เวลาเหมือนถูกกดปุ่มสโลว์โมชัน
เธอสัมผัสได้ถึงทุกจังหวะการขึ้นลงของอกกว้างเบื้องหลัง
แค่เอียงศีรษะเล็กน้อย ผมของเธอก็จะเสียดสีกับกรามแกร่งของเขา
เบาะรองหนาเบื้องล่างผนังปีนผาดูเหมือนฟองน้ำก้อนใหญ่ที่อยู่ไกลลิบตา
"...ขอบคุณนะ"
เจียงฉู่เอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก
ชั่วอึดใจต่อมา เธอถึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีเข็มขัดนิรภัย
เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังมาจากเหนือศีรษะ
"ยินดีจัง" เสียงของเซี่ยจิงอยู่ข้างหูเธอ ใกล้เสียจนริมฝีปากแทบจะแตะเส้นผมของเธอ "จะขึ้นต่ออีกไหม?"
ขนตาของเจียงฉู่สั่นระริก "...ดูเหมือนเราไม่ได้ตกลงเรื่องสถานการณ์นี้เอาไว้นี่?"
เธอสูดลมหายใจ "อีกอย่าง ถ้าเธอไม่สนใจฉันแล้วปีนขึ้นไปข้างบนเลย เธอก็ชนะอยู่ดี ยังไงฉันก็ตกลงไปตายไม่ได้หรอก"
"ใช่แล้ว" เซี่ยจิงหลุบตามองเธอ "แต่ผมอยากรับคุณไว้"
เจียงฉู่สูดลมหายใจเข้าลึก เก็บกดความรู้สึกกระตุกวูบในใจที่เกิดขึ้นจากการเสียสมดุลและความใกล้ชิดเกินไปเอาไว้
"ฉันแพ้แล้ว"
เธอปล่อยมือที่ยังเกาะปุ่มปีนไว้ ปล่อยให้น้ำหนักทั้งหมดอยู่บนเข็มขัดนิรภัยและแขนของเขา