อีกฟากของเมืองหลวง ณ คฤหาสน์ตระกูลหลิน
"แม่! หนูขอร้อง แค่ออกไปข้างนอกแป๊บเดียว บ่าย ๆ ก็กลับมาแล้ว!"
หลินอวี่เวยทุบประตูห้องแม่
เสียงเคาะประตูดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน
สักพัก พ่อบ้านเดินเข้ามา "คุณหนูรอง? คุณผู้หญิงออกไปข้างนอกตั้งแต่เมื่อครู่แล้วครับ"
หลินอวี่เวยทิ้งมือลงอย่างห่อเหี่ยว
อย่าว่าแต่นอกบ้านจะมีบอดี้การ์ดที่พ่อจัดไว้คอยเฝ้า ไม่ยอมให้เธอออกไปไหนเลย ต่อให้เธอปีนหน้าต่างหนี แล้วรอดพ้นสายตาพวกเขามาได้จริง ๆ แล้วยังไงต่อ?
เธอไม่มีรถขับ หรือจะให้นั่งแท็กซี่ไปงานสังสรรค์?
สู้ไม่ไปเลยยังดีกว่า!
"พอได้แล้ว" หลินถิงก็ถูกเสียงเอะอะดึงออกมาจากห้อง "น่ารำคาญชะมัด จะให้นอนไหมเนี่ย?"
เขาเพิ่งทำงานล่วงเวลาทั้งคืน พึ่งได้หลับไปไม่นานก็ถูกปลุกให้ตื่น ยิ่งทำให้อารมณ์คุกรุ่น
"เซี่ยจิงพูดขนาดนั้นแล้ว เธอยังจะออกไปวิ่งพล่านอีก ให้คนตระกูลเขาเห็น มันจะเป็นยังไงกัน?!"
หลินถิงพูดเสียงเย็นชา "ถ้าเขาไม่พอใจขึ้นมา ให้ธนาคารในเครือของเขาชะลอเงินกู้เรา เธอรู้ไหมว่ามันจะยุ่งยากแค่ไหน?"
ริมฝีปากของหลินอวี่เวยสั่นระริก "หญิงชั้นต่ำนั่นอยู่ดีมีสุข! บ้านพวกเขาก็ไม่มีคราบเลือด ใช้อะไรมาลงโทษ—"
"ฟังไม่เข้าใจรึไง? ที่ทำก็กันไว้ก่อนไง!" หลินถิงพูดอย่างหงุดหงิด "รอให้เกิดเรื่องจริง ๆ มันก็สายเกินไปหมดแล้ว!"
เขากระตุกมุมปาก "ฟังไว้ ถ้าเธอส่งเสียงดังอีกแม้แต่นิดเดียว ฉันจะติดต่อคนในวงเพื่อนของเธอ แล้วบอกทีละคนว่าเธอถูกกักบริเวณ รถกับบ้านของเธอถูกยึดหมดแล้ว"
หลินอวี่เวยหน้าซีดเผือด "นาย นาย นาย—"