ผู้อำนวยการชิวก้าวออกมานอกประตู ก็เห็นผู้มาเยือนเช่นกัน
เซี่ยชิงหยางเพิ่งลงจากรถ ในมือยังถือกล่องของขวัญ พอเห็นเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
“อ้าว คุณหนูเซี่ย! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”
ผู้อำนวยการชิวทักทายด้วยรอยยิ้ม
เซี่ยชิงหยางนึกไม่ออกชั่วขณะว่านี่คือใคร จึงได้แต่ตอบรับคำทักทายของอีกฝ่าย
ทว่าไม่นานเธอก็เห็นป้ายชื่อบนอกของเขา อดไม่ได้ที่แววตาจะไหววูบ
“ผู้อำนวยการชิว วันนี้คุณมา——”
ผู้อำนวยการชิวทำงานในสายนี้มาเกือบยี่สิบปี เป็นคนที่เจนจัดโลกีย์ชนิดหาตัวจับยาก
เขาประมวลสถานการณ์ทั้งหมดในหัวอย่างรวดเร็ว
เจ้าของรถคันนั้นตามทะเบียนคือเจียงฉู่ แต่คนที่จ่ายเงินซื้อ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือเซี่ยจิง
เขาเคยติดต่อลูกค้าระดับนี้มามากมาย รู้ดีถึงนัยยะแฝงในเรื่องพวกนี้ รวมทั้งรู้ว่าสิ่งไหนควรพูด สิ่งไหนไม่ควรพูด
ผู้อำนวยการชิวยังคงยิ้ม “ประธานเซี่ยเพิ่งออกรถใหม่วันนี้ครับ”
นี่ก็เป็นความจริงทั้งแท่ง
เซี่ยชิงหยางพยักหน้า “ทราบแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณไปก่อนเถอะ ฉันเข้าไปหาท่านข้างใน”
“เชิญคุณหนูเซี่ยตามสบายครับ”
ผู้อำนวยการชิวก้มศีรษะอย่างสุภาพ แล้วหันหลังกลับไปยังรถตู้ที่จอดอยู่ริมถนน
เซี่ยชิงหยางเดินลอดประตูสวนที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่ง มุ่งหน้าไปทางตัวอาคารหลัก
รถเฟอร์รารี่ในสนามถูกขับออกไปแล้ว เธอจึงไม่ได้เห็นว่าเป็นรถรุ่นไหน
แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจ
เธอแค่คิดว่า ถ้าคุณพ่อเพิ่งรับรถใหม่มา ตอนนี้อารมณ์คงไม่แย่นัก
เซี่ยชิงหยางมาวันนี้ เพราะอยากขอโทษเซี่ยจิงต่อหน้า