เธอรีบกรอกน้ำบ๊วยเย็นๆ สองสามอึกใหญ่
เซี่ยจิงมองปฏิกิริยาของเธอ รอยยิ้มในดวงตายิ่งลึกซึ้ง
เขาพิงพนักเก้าอี้ เรียวขายาวไขว่ห้าง ถามอย่างเป็นกันเองว่า “แล้วเธอล่ะ วันนี้ที่โรงเรียนเป็นไงบ้าง”
เจียงฉู่ถอนหายใจ “ก็ดีนะ ยกเว้นเรื่องแทรกเล็กๆ น้อยๆ ยังจำที่ฉันส่งข้อความหาแล้วบอกถึงคุณหนูหลินซื่อกรุ๊ปได้ไหม คนที่สนิทกับลูกสาวคุณ—”
เซี่ยจิงมองเธออย่างแน่วนิ่ง “เกิดอะไรขึ้น”
“……ฉันเอาน้ำผลไม้สาดเธอ แถมยังพูดจาไม่ดีใส่ด้วย แต่แน่นอน เธอหาเรื่องฉันก่อน”
เจียงฉู่เสียงเบาลงเรื่อยๆ “ยังไงก็ตาม ฉันทำให้เธอโกรธอีกแล้ว เพราะงั้น เธออาจจะกำลังคิดหาวันสักคนมาเอาฉันใส่กระสอบทุบทิ้งก็ได้”
เธอพูดไปพลางสังเกตสีหน้าชายตรงข้ามไปพลาง
แม้จะรู้ว่าเซี่ยจิงไม่ค่อยสนใจตระกูลหลิน แต่เมื่อคิดถึงว่าหลินอวี่เวยก็เป็นเพื่อนของเซี่ยชิงหยาง เธอก็อดเอ่ยปากไม่ได้
จากประสบการณ์หลายวันมานี้ เซี่ยจิงดูไม่ใช่พ่อประเภทตามใจลูก
แต่เบื้องหลังพวกเขาเป็นยังไง เขาให้หุ้นเซี่ยชิงหยางไปมากหรือเปล่า เรื่องพวกนี้เธอไม่รู้สักอย่าง
เพราะงั้นก็จะคิดเอาเองมากเกินไปไม่ได้
เพียงแต่จากสัญชาตญาณ เจียงฉู่รู้สึกรางๆ ว่าคู่พ่อลูกนี้ก็ยังมีความห่างเหินกันอยู่มาก
“ไม่เป็นไร”
ใบหน้าเซี่ยจิงไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดๆ “จากนี้ไปเธอไม่ต้องกังวลคนคนนั้นอีกแล้ว”
เจียงฉู่ชะงักไปครู่หนึ่ง