เจียงฉู่จ้องมองการ์ดสีดำเงาวาวนั่นอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
"……"
เธอวางการ์ดลงบนโต๊ะ แล้วค่อย ๆ ดันกลับไปทางเขา แววตามีทั้งความซาบซึ้งและความกระอักกระอ่วน
"นี่มันมากเกินไปแล้ว"
เจียงฉู่ไม่ใช่คนไม่รักเงิน
แต่ว่า——
ตัวเองก็รับของมามากพอแล้ว
แบบนี้จะดีหรือ?
หากวันหนึ่งอีกฝ่ายเกิดเสียใจขึ้นมา เธอคงไปเถียงกับคนแบบนี้ไม่ได้หรอกว่า "คุณให้ฉันเองทั้งนั้น" เพราะเขามีวิธีจัดการเธอเป็นร้อยเป็นพัน
เซี่ยจิงวางแก้วกาแฟลง
"คือว่า" เจียงฉู่ถอนหายใจ "คุณให้รถฉัน ให้เครื่องประดับ แล้วก็เสื้อผ้าอีกตั้งมากมาย——"
เธอใช้นิ้วดันการ์ดใบนั้นเบา ๆ "ถ้าคุณอยากให้เงินฉันใช้จริง ๆ ให้สักสองสามพันก็พอ ฉันจะเอาไปเติมค่าโทรศัพท์อะไรแบบนี้"
เจียงฉู่ลังเลนิดหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน "ในแผนของฉัน ฉันก็ตั้งใจจะไปหาเงินเหมือนกัน รับงานแสดงตามงานอีเวนต์ก็ได้ หรือจะไปสอนพิเศษเด็กมัธยมก็ยังไหว..."
ก่อนหน้านี้เธอก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยทำ
เซี่ยจิงมองเธอครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็กางแขนโอบรั้งเธอเข้ามาแนบอกอย่างเป็นธรรมชาติ คางวางลงบนศีรษะเธอ น้ำเสียงราบเรียบ
"เธออายุเท่านี้ตอนนี้ ทั้งเรี่ยวแรง ทั้งกำลังกายล้วนเต็มเปี่ยม——"
เสียงของเขาดังทุ้มผ่านอก หนักแน่นและมั่นคง
"นี่คือช่วงวัยสาวของเธอ ผ่านไปแล้วก็ไม่หวนคืน หากเอาเวลาส่วนใหญ่ไปทำสิ่งที่ภายหลังก็ยังทำได้ นั่นแหละน่าเสียดายจริง ๆ เติมเต็มตัวเองให้เต็มที่ก่อน แล้วค่อยว่ากันเรื่องอื่นก็ไม่สาย"
เจียงฉู่ซบอยู่กับอกเขา ไม่ได้พูดอะไรในทันที
ตอนแรกเธอนึกว่าเขาจะพูดว่า "ยังไงฉันก็รวย เธอไม่ต้องห่วงเรื่องพวกนี้"