ไม่ถึง 20 นาที
เสียงหวูดตำรวจแหลมคมดังจากไกลมาใกล้ ทำลายความเงียบสงบของอาคารพาณิชย์เก่าลง
ตำรวจฝ่ายสอบสวนจากโรงพักท้องที่และตำรวจแผนกความมั่นคงเครือข่ายของกองบังคับการประจำเมืองหลายนาย รีบบุกเข้าไปในที่เกิดเหตุ
ทันทีที่เข้าประตูไป เมื่อเห็นสภาพห้องรกรุงรังและเปื้อนเลือด รวมถึงเฉียนเหว่ยที่ถูกทุบตีจนใบหน้าเละเกินจำได้ ตำรวจหัวหน้าหน่วยก็ขมวดคิ้วทันที
“เกิดอะไรขึ้น ใครแจ้งความ ใครเป็นคนลงมือ”
โจวต้าไห่ยกมือขึ้นอย่างให้ความร่วมมือสุดชีวิต สีหน้าไม่มีเค้าความดุร้ายเมื่อครู่หลงเหลืออยู่เลย กลับเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ
“เจ้าหน้าที่ครับ ผมแจ้งความเอง——”
“ผม” มือปราบคนหนึ่งข้าง ๆ พูดขึ้นเสียงแข็งทันที “คนที่ผมเป็นคนพามาลงมือเอง ผมยอมรับผิด และจะให้ความร่วมมือกับทุกการสอบสวนของคุณ”
โจวต้าไห่ชี้ไปที่เฉียนเหว่ยบนพื้น กัดฟันกรอดพูดว่า
“บริษัทของเรา ครึ่งปีก่อนเพราะไอ้สายลับการค้าที่พัวพันคดีอาชญากรรมไซเบอร์นี่ ราคากลางที่เป็นความลับรั่วไหล จนเกือบล้มละลาย พนักงานหลายร้อยคนเกือบตกงาน มีกี่คนที่ต้องเลี้ยงลูกเลี้ยงครอบครัว โดนไอ้เวรนี่ทำลายหมด”
มือปราบคนนั้นก็ผงกหัว “พวกเราหามันมาครึ่งปี วันนี้กว่าจะจับตัวมันได้ พวกเรายินดีรับผิดข้อหาทำร้ายร่างกาย แต่ผมขอให้ตำรวจยึดอุปกรณ์ก่อเหตุทั้งหมดของมันไว้ทันที ในห้องนี้เต็มไปด้วยหลักฐานอาชญากรรม”