บรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองใน “รังนกอินทรี” ดำเนินไปไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง
ขณะที่แรดยังคงไม่รู้จักเบื่อ คอยคุยโวกับทุกคนที่พบว่าตนใช้ปืนกลกระบอกเดียวกด “หมาป่าเลือด” จนโงหัวไม่ขึ้นในหุบเขาแอฟริกา คำสั่งเรียกตัวฉุกเฉินที่ฉินเลี่ยลงนามด้วยตนเองก็ดึงสมาชิกแกนหลักระดับ A ขึ้นไปทุกคนออกจากผ้าห่มอุ่น ๆ และงานเลี้ยงฉลองที่กำลังครื้นเครง ให้กลับมายังห้องประชุมหินออบซิเดียนอันเย็นเยียบอีกครั้ง
“เจ้านาย พวกเราเพิ่งชนะศึกใหญ่กันมา พี่น้องทุกคนต้องการพักผ่อน” แรดมองบรรยากาศเคร่งขรึมในห้องประชุม พลางพึมพำเสียงเบาอย่างไม่เข้าใจ
ฉินเลี่ยไม่สนใจเขา เพียงพยักหน้าให้ซูหยิ่งอย่างสงบนิ่ง
ซูหยิ่งเข้าใจ เธอเดินไปยังผนังฉายภาพขนาดใหญ่ สีหน้ากลับมาเย็นชาและเป็นมืออาชีพดังเช่นเคย
“ทุกท่าน เจ้านายเรียกทุกคนมาครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อฉลองชัย แต่เพื่อทบทวนภารกิจ”
“ทบทวนภารกิจหรือ?” ผู้บัญชาการยุทธวิธีมากประสบการณ์คนหนึ่งขมวดคิ้ว “ปฏิบัติการในแอฟริกาสมบูรณ์แบบเสียจนแทบไม่มีที่ติ ยังมีอะไรให้ทบทวนอีก?”
“ไม่ใช่การทบทวนครั้งนี้” น้ำเสียงของซูหยิ่งปราศจากความรู้สึก “แต่เป็นการทบทวนความล้มเหลวครั้งหนึ่ง”
สิ้นเสียงของเธอ แฟ้มเอกสารที่ถูกเก็บงำมานานก็ปรากฏขึ้นบนผนังฉายภาพ บนปกมีตัวอักษรสองคำประทับด้วยสีแดงฉาน
【รหัสภารกิจ: น้ำตาโพไซดอน】 【ระดับภารกิจ: S — พ่ายแพ้อย่างยับเยิน】
เมื่อเห็นแฟ้มนี้ สีหน้าผ่อนคลายและรอยยิ้มของสมาชิกเก่าทุกคนที่เคยผ่านภารกิจนั้นก็แข็งค้างในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์ซับซ้อนที่ปะปนทั้งความอัปยศ ความโกรธ และความเศร้า
นั่นคือความพ่ายแพ้ครั้งย่อยยับที่สุดขององค์กร “ภูตผี” นับตั้งแต่เก่าเคย์หายตัวไป
“เมื่อสามปีก่อน พวกเราได้รับมอบหมายจากตระกูลอาคารัสซิส เจ้าของกองเรือชาวกรีก ให้ช่วยเหลือเรือบรรทุกน้ำมันขนาดยักษ์ระดับ VLCC ชื่อ ‘โอเชียนส์ฮาร์ต’ ซึ่งถูกโจรสลัดยึดในน่านน้ำโซมาเลีย” น้ำเสียงของซูหยิ่งเย็นเยียบราวมีดผ่าตัด กรีดเปิดอดีตที่ไม่มีใครอยากหวนระลึกถึง