นอกหน้าต่างห้องพักรับรองแขก คือโครงเหล็กอันเงียบงันของย่านอุตสาหกรรมเก่าในจิงเฉิง
มหานครยักษ์ใหญ่แห่งนี้เผยให้เห็นอีกด้านที่หยาบกระด้างและเสื่อมโทรม ราวกับยักษ์ที่ล้างเครื่องสำอางออกจนหมดสิ้น ทั้งเหนื่อยล้าและอันตราย
ฉินเลี่ยยืนอยู่ริมหน้าต่าง โทรศัพท์ดาวเทียมเครื่องพิเศษถูกเขาประกอบกลับเรียบร้อยแล้ว ความเย็นเยียบแผ่ผ่านจากตัวเครื่องที่อยู่ในมือ
บนหน้าจอ จุดสีแดงที่เมทริกซ์ทำเครื่องหมายไว้แทนทีม “หมาป่าราตรี” กำลังบีบวงล้อมรอบพื้นที่ที่เขาซ่อนตัวอยู่ให้แคบลงอย่างเป็นระบบและมีชั้นเชิง
พวกมันเหมือนฝูงหมาป่ามากประสบการณ์ ไม่รีบร้อน ใช้ความอดทนและสัญชาตญาณปิดตายทุกเส้นทางที่เหยื่ออาจหลบหนี
“เจ้านาย สนามบิน สถานีรถไฟความเร็วสูง และสถานีขนส่งผู้โดยสารทางไกลทุกแห่ง ถูกกองกำลังกลุ่มใหม่เข้าควบคุมหมดแล้ว” เสียงของเมทริกซ์ในหูฟังเคร่งเครียดอย่างยิ่ง “ผมตรวจสอบข้อมูลเอกสารของพวกมันแล้ว ปลอมทั้งหมด แต่มีสิทธิ์เข้าถึงระดับสูงมาก แม้แต่ระบบหลังบ้านของฟ้าตาข่ายยังเปิดช่องทางพิเศษให้พวกมัน พวกมันคือ ‘หมาป่าราตรี’”
“ผมวิเคราะห์รูปแบบการปิดล้อมของพวกมันแล้ว สรุปได้ว่าแน่นหนาจนไม่มีช่องโหว่ ยานพาหนะสาธารณะทุกชนิดที่ต้องตรวจสอบตัวตน ล้วนเป็นทางตันสำหรับคุณ”
แววตาของฉินเลี่ยสงบนิ่ง เขาคาดการณ์ผลลัพธ์นี้ไว้นานแล้ว
เมื่อพบว่าวิธีการปกติใช้ไม่ได้ผล ตระกูลจ้าวย่อมต้องส่งกองกำลังมืออาชีพที่เดินอยู่บนเส้นแบ่งของกฎหมายและไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ออกมาใช้
“ทางรอดเดียวอยู่ในทะเล” เสียงของเมทริกซ์ดังขึ้นต่อ “จากจิงเฉิงไปทางตะวันออกหนึ่งร้อยแปดสิบกิโลเมตรคือท่าเรือปินไห่ ที่นั่นเป็นท่าเรือขนส่งสินค้าที่ใหญ่ที่สุดทางเหนือของหัวเซี่ย ทุกวันมีเรือบรรทุกสินค้าขนาดหมื่นตันนับร้อยลำเข้าออก ผู้คนปะปนกันจนแยกไม่ออก เป็นสถานที่เดียวที่ตรวจสอบตัวตนของทุกคนไม่ได้”