กองทัพเหล็กของคนเชือดกวาดพายุทรายขึ้นบดบังแผ่นฟ้า ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกยั่วโทสะ คำรามพุ่งเข้าใส่สมรภูมิปลอมทางตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งก่อขึ้นจากแรงระเบิดและเปลวเพลิง
เบื้องหลังพวกเขา ศูนย์บัญชาการ “แหล่งน้ำมันแมงป่องทราย” ที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟได้กลายเป็นเมืองร้างไร้การป้องกันอย่างสิ้นเชิง
บนเนินทราย ฉินเลี่ยเหลือบมองขบวนรถที่แล่นห่างออกไปเป็นครั้งสุดท้าย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
เขาดึงหน้ากากยุทธวิธีเย็นเยียบลงมาปิดบังดวงตาคู่นั้นที่ลึกล้ำราวหุบเหว เหลือไว้เพียงคำสั่งสั้นกระชับและถึงตาย
“เริ่มปฏิบัติการ”
สิ้นเสียงคำสั่ง หน่วยจู่โจมแกนหลัก “ภูตผี” ทั้งยี่สิบนายที่รวมพลพร้อมแล้วก็เคลื่อนไหวราวกับภูตผี
พวกเขาไม่เลือกใช้เส้นทางปกติ แต่ไถลลงจากลาดชันด้านอับแสงของเนินทรายด้วยความเร็วสูง
ท่วงท่าพร้อมเพรียงและเงียบกริบ กลางราตรีพวกเขาราวกับสายฟ้าสีดำยี่สิบสาย ฟาดลงตรงจุดอ่อนที่สุดบริเวณใจกลางป้อมเหล็กอย่างแม่นยำ
ลงพื้น เก็บเชือก ตั้งแนวระวัง
ทุกขั้นตอนลื่นไหลราวสายน้ำ ไม่มีเสียงส่วนเกินแม้แต่นิดเดียว
“เจ้านาย ระบบป้องกันภายนอกถูกเมทริกซ์เข้าควบคุมแล้ว กล้องกับเซนเซอร์ทั้งหมดอยู่ในวงจรพักการทำงาน” เสียงของขวานสงครามดังผ่านหูฟังนำเสียงผ่านกระดูก เขารับหน้าที่ระวังปีกให้กองกำลัง
“ดีมาก” ฉินเลี่ยพยักหน้า แล้วชี้ไปยังฝาบ่อทรงกลมขนาดใหญ่ที่ดูไม่สะดุดตาและถูกคลุมด้วยตาข่ายพรางตรงหน้าไม่ไกล “ทางเข้าของเราอยู่ตรงนั้น”
นั่นคือท่อระบายน้ำเสียอุตสาหกรรมสายหลักที่ถูกทิ้งร้างมานานแล้ว
จากข้อมูลที่เมทริกซ์ค้นพบในแบบแปลนการก่อสร้างของแหล่งน้ำมัน ท่อระบายน้ำสายนี้ฝังลึกอยู่ใต้ดินสิบเมตร เชื่อมตรงไปยังใต้ศูนย์บัญชาการ เป็นทางระบายฉุกเฉินที่เตรียมไว้รับมือสถานการณ์สุดวิสัยตั้งแต่สมัยนั้น
แต่หลังจากสร้างเสร็จก็ไม่เคยมีใครใช้งาน และถูกทุกคนลืมเลือนไปนานแล้ว
สำหรับคนเชือด จอมบ้าพลังที่เชื่อมั่นในอำนาจการยิง ต่อให้ต้องตั้งปืนกลหนักเพิ่มบนพื้นดินอีกเป็นร้อยกระบอก เขาก็คงไม่มีวันคิดว่าศัตรูจะโผล่ขึ้นมาจาก “ท่อระบายน้ำ” ที่สกปรกที่สุดใต้เท้าตัวเอง