ราตรีมืดสนิทดั่งหมึก ห่อหุ้มทั้งความชั่วร้ายและความหรูหราของท่าเรือโบซาโซเอาไว้พร้อมกัน
บนหลังคาคฤหาสน์ของ “ตาเดียว” ร่างกำยำของแรดยืนนิ่งดั่งรูปสลักหินไร้เสียง เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น ส่งสัญญาณยุทธวิธีอันเรียบง่ายแต่เด็ดขาดสองท่าให้สมาชิกหน่วย “อัลฟา” สิบเก้าคนที่เบื้องหลัง ซึ่งกลืนหายไปกับความมืด
“แบ่งกลุ่ม”
“ลงมือ”
ไร้ถ้อยคำ มีเพียงการปฏิบัติที่สอดประสานกันอย่างรู้ใจ
กองกำลังแบ่งออกเป็นสองส่วนในชั่วพริบตา
หน่วยสิบคนที่มีรองหัวหน้าทีมรหัส “ตั๊กแตน” เป็นผู้นำ หย่อนเชือกลงจากขอบหลังคาอย่างเงียบกริบประหนึ่งตัวเงือก เป้าหมายของพวกเขาคือห้องนอนของเจ้าของบ้านบนชั้นสอง ซึ่งมีแสงไฟสลัวส่องลอดออกมา
ที่นั่นคือครอบครัวของ “ตาเดียว” และเป็นไพ่ตายใบแรกของภารกิจครั้งนี้
ส่วนแรดนำสมาชิกอีกเก้าคนด้วยตัวเอง เคลื่อนตัวดั่งภูตผีไปตามอีกด้านของหลังคา มุ่งหน้าไปยังทางเดินคนรับใช้ที่ไม่สะดุดตาด้านหลังคฤหาสน์
เป้าหมายของพวกเขาตรงไปตรงมาและเย้ายวนยิ่งกว่า นั่นคือทองคำและทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่ค้ำจุนจักรวรรดิโจรสลัดของ “ตาเดียว”
ชั้นสอง ระเบียงห้องนอนใหญ่สุดหรู
“ตั๊กแตน” และลูกทีมโรยตัวลงมาจากหลังคาอย่างเงียบงันดั่งแมงมุมห้อยหัว ปลายเท้าแตะพื้นระเบียงที่ปูด้วยพรมเปอร์เซียราคาแพงโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย
พวกเขาสวมแว่นยุทธวิธีตรวจจับความร้อนแบบพิเศษ
ในมุมมองผ่านแว่น โลกทั้งใบกลายเป็นพื้นที่หลากสีที่เกิดจากอุณหภูมิแตกต่างกัน
สายไฟในผนัง ท่อน้ำใต้พื้น และแหล่งความร้อนรูปทรงมนุษย์หลายจุดในห้อง ซึ่งเป็นคนที่กำลังหลับสนิท ล้วนปรากฏชัดตรงหน้าพวกเขา
“ตั๊กแตน” สั่งการผ่านหูฟังด้วยเสียงกระซิบ “แบ่งเป็นกลุ่มละสามคน เคลียร์ทางเดิน ควบคุมแหล่งความร้อนทุกจุด จำกฎของเจ้านายไว้ พวกเราคือ ‘ภูตผี’ ไม่ใช่คนเชือด นอกจากคนที่ต่อต้าน ฉันไม่อยากเห็นการนองเลือดโดยไม่จำเป็น”