“แหล่งน้ำมันแมงป่องทราย” ศูนย์บัญชาการ
แตกต่างจากอากาศภายนอกที่ร้อนจัดจนแทบย่างคนให้แห้ง ที่นี่เปิดเครื่องปรับอากาศเต็มกำลัง เย็นยะเยือกราวกับห้องเก็บศพ
ชายหัวโล้นร่างกำยำล่ำสันราวกับหมีสีน้ำตาลกำลังเปลือยท่อนบน ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำแข็งเช็ดร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดเนื้อ
ทั่วร่างของเขามีรอยแผลเป็นไขว้ไปมา น่าเกลียดราวกับตะขาบ เลื้อยจากลำคอลงไปถึงเอวและหน้าท้อง รอยที่เห็นชัดที่สุดคือรอยหนึ่งซึ่งเฉียงลงมาจากหางตาซ้าย แทบแบ่งใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาออกเป็นสองซีก
เขาคือผู้บัญชาการสูงสุดประจำตะวันออกกลางของกองทหารรับจ้าง “หมาป่าเลือด” รหัส “คนเชือด”
ชื่ออันดุดันที่ทำให้เด็กหยุดร้องไห้ได้
เขาเป็นทหารรับจ้างรุ่นเดียวกับ “หมัดเลือดราชา” โด่งดังจากรูปแบบการต่อสู้ที่โหดเหี้ยมและไม่สนใจความสูญเสีย
เขาไม่เคยเชื่อในยุทธวิธีอันแยบยลใด ๆ สิ่งเดียวที่เขาศรัทธาคืออำนาจการยิงที่ดิบเถื่อนที่สุด และความรุนแรงที่เด็ดขาดที่สุด
“แม่งเอ๊ย อากาศบ้าอะไรแบบนี้” คนเชือดโยนผ้าขนหนูเย็นลงในถังน้ำ ก่อนหยิบวอดก้าแช่เย็นบนโต๊ะขึ้นมากระดกจากปากขวดอึกใหญ่ เหล้ารสเผ็ดร้อนไหลผ่านหนวดเคราหยาบแข็งของเขา ทำให้เขาครางออกมาด้วยความพึงพอใจ
จังหวะนั้นเอง ประตูศูนย์บัญชาการก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
ทหารรับจ้างผู้รับผิดชอบด้านการสื่อสารคนหนึ่งหน้าซีดเผือด วิ่งพรวดเข้ามา น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
“หัวหน้า! หน่วยลาดตระเวนที่สาม...ขาดการติดต่อแล้วครับ!”
คนเชือดกำลังยกเหล้าขึ้นดื่มเป็นครั้งที่สอง พลันชะงักมือ
ศูนย์บัญชาการทั้งห้องเงียบกริบในพริบตา ทหารรับจ้างทุกคนที่กำลังควบคุมอุปกรณ์ต่างหยุดงานในมือ แล้วหันมามองคนเชือดพร้อมกัน
คนเชือดค่อย ๆ วางขวดเหล้าลง ประกายในดวงตาขวาที่ยังสมบูรณ์วาบขึ้นอย่างอันตราย
“ขาดการติดต่อ?” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่า ราวกับกระดาษทรายสองแผ่นเสียดสีกัน “หมายความว่าไง? เครื่องสื่อสารเสียหรือไง? หรือไอ้พวกโง่นั่นแอบไปอู้หลังเนินทรายไหนอีกแล้ว?”