ชาจิ่วตอบโดยไม่ต้องคิด «ข้าสวมให้คุณชายเจียงดูผู้เดียว»
เจียงถิงซวี่มิได้ใส่ใจคำพูดของนาง เพียงคิดว่าเป็นคำหยอกล้อ ฟังแล้วก็ผ่านไป
……
อีกด้านหนึ่ง บิดามารดาตระกูลเจียงต่างประหลาดใจเมื่อเห็นเจียงเฉินกลับบ้าน
«อาเฉิน เหตุใดเจ้าจึงกลับมา?» บิดาเจียงถามอย่างกระวนกระวาย «มิได้บอกแล้วหรือว่าอย่ากลับบ้านบ่อยนัก หากคุณชายเจียงรู้เข้า คงไม่พอใจ»
เมื่อคำแรกที่ได้ยินจากบิดามิใช่คำต้อนรับหรือแสดงความคิดถึง หากเป็นคำตำหนิและตัดพ้อ สีหน้าของเจียงเฉินจึงไม่สู้ดีนัก
ทว่าเขาก็เข้าใจดีว่า บิดามารดาไม่กล้าสนิทสนมกับเขามากนักเพราะหวาดกลัวเจียงถิงซวี่
«ข้าเพียงกลับมาเยี่ยมบ้าน และบอกคุณชายเจียงล่วงหน้าแล้ว» เจียงเฉินโกหก เขาไม่อยากให้บิดามารดากังวลถึงเพียงนี้
สีหน้าของบิดาเจียงจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
มารดาเจียงรู้ว่าบุตรชายกลับมา ก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง สั่งให้บ่าวเพิ่มอาหาร
พี่ชายหลายคนต่างเข้ามารายล้อมเขาอย่างกระตือรือร้น น้ำเสียงเจือแววประจบประแจง ทั้งยังหยั่งเชิงถามข่าวคราวเรื่องโครงการของบริษัทเจียงอยู่เป็นระยะ
เจียงเฉินหาโอกาสเข้าไปในห้องของมารดาตามลำพัง
เขาพบกระเป๋าหายากหลายใบที่เก็บสะสมไว้จริง ๆ
ชาจิ่วไม่ได้พูดปด
หัวใจของเจียงเฉินราวกับจมลงสู่ทะเลสาบน้ำแข็ง
เขายอมรับไม่ได้ที่คนใกล้ชิดที่สุดจะใช้ประโยชน์จากตน บิดามารดาคือผืนดินบริสุทธิ์แห่งสุดท้ายในใจเขา
เมื่อมารดาเจียงยิ้มแย้มเข้ามาเรียกเจียงเฉินไปกินข้าว ก็เห็นเขานั่งหน้าตาเย็นชาอยู่ในห้อง เบื้องหน้าคือกระเป๋าหลายใบที่แย่งมาจากชาจิ่ว
สีหน้าของมารดาเจียงพลันซีดเผือด
เมื่อความลับถูกเปิดโปง บิดามารดาเจียงกับเจียงเฉินก็เผชิญหน้ากัน