นับแต่เจียงเฉินเข้าฝึกงานในเครือเจียงสมัยเรียนปีสอง เขาก็ได้รับค่าตอบแทนก้อนโตทุกเดือน
เย่ชิงฮวนคนเดิมพอรู้ข่าวนี้ ก็ราวกับมดได้กลิ่นน้ำผึ้ง คอยตามตื๊อเขาไม่เลิกราให้ซื้อของฟุ่มเฟือยสารพัด อีกทั้งยังเจาะจงเลือกของราคาแพงลิบลิ่วและมีโอกาสเพิ่มมูลค่ามาซื้อ
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังควบคุมยอดใช้จ่ายให้อยู่ใต้เพดานค่าตอบแทนของเขาได้อย่างแม่นยำทุกครั้ง
ที่จริงเจียงถิงซวี่ไม่เคยจำกัดการใช้เงินของเจียงเฉิน เขาไม่เห็นเงินค่าตอบแทนเล็กน้อยนั่นอยู่ในสายตาเลย
ทว่าเขารังเกียจใบหน้าโลภละโมบประหนึ่งปลิงดูดเลือดของเย่ชิงฮวนยิ่งนัก
ชาจิ่วหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดดูรายการโอนเงินผ่านธนาคารในอดีต แล้วโยนให้เจียงเฉินตรงหน้า
“ดูเถิด ทั้งหมดนี้คือหลักฐานว่าหลังจากข้าขายของฟุ่มเฟือยที่เจ้าให้มาในราคาสูงแล้ว ก็โอนเงินให้มารดาของเจ้า เจ้าไล่ตรวจดูทีละรายการได้ ไม่น่าจะตกหล่นสักรายการ”
“อ้อ” ชาจิ่วกล่าวต่อ “ยังกระเป๋าอีกหลายใบที่มีโอกาสเพิ่มมูลค่าสูงเกินไป มารดาของเจ้าเสียดาย ไม่ยอมให้ข้าขาย จึงนำกลับไปเก็บไว้เอง”
เจียงเฉินแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน ไม่เชื่อคำพูดของนางแม้แต่คำเดียว
ทว่าเมื่อเขาหยิบโทรศัพท์ของชาจิ่วขึ้นมาเลื่อนดู สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป
บัญชีธนาคารของมารดาเขาจริง ๆ ด้วย
แถมยังมีรายการโอนเงินอีกหลายรายการ
ข้อมูลเหล่านี้มีวันที่ย้อนไปถึงช่วงที่เขาเรียนปีสอง ซึ่งเป็นปีที่เย่ชิงฮวนคนเดิมเริ่มตามตื๊อให้เขาซื้อของฟุ่มเฟือยพอดี
“เป็นไปได้อย่างไร?” เจียงเฉินไม่อยากเชื่อ
ชาจิ่วกล่าวเสียงเย็น “เพราะตอนนั้นมารดาของเจ้าเห็นข้าสะพายกระเป๋าฟุ่มเฟือยของตัวเอง จึงคิดว่าเจ้าเป็นคนซื้อให้ นางทั้งเจ็บปวดทั้งอิจฉา เลยหลอกข้าว่าเจ้าคิดจะก่อตั้งบริษัทของตัวเอง แต่เก็บเงินไม่อยู่ จึงให้ข้าอาศัยข้ออ้างว่าซื้อของฟุ่มเฟือยมารีดเงินจากเจ้า แล้วโอนให้นางเก็บไว้”