หากเป็นยามปกติ เจียงถิงซวี่ย่อมปฏิเสธโดยไม่ลังเล
แต่วันนี้ ภายใต้รสหวานละมุนของครีมพัฟ เขากลับตอบตกลงไปอย่างเลื่อนลอย
กว่าจะรู้สึกตัวและคิดจะปฏิเสธอีกครั้ง ชาจิ่วก็เดินมาถึงด้านหลังเขาแล้ว ก่อนจะวางมือลงบนกระหม่อมอย่างแผ่วเบา
ศีรษะและลำคอเป็นส่วนที่เปราะบางที่สุดของคนเรา
ที่จริงเจียงถิงซวี่ไม่ชอบให้ผู้อื่นแตะต้องบริเวณนี้ ด้วยฐานะของเขาจึงระแวดระวังเป็นอย่างยิ่ง หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจถูกลอบสังหารถึงแก่ชีวิต
ทว่าปลายนิ้วของชาจิ่วกลับราวกับมีมนตร์วิเศษ พอกดลงไป ความเหนื่อยล้าและปวดเมื่อยทั้งหมดก็พลันหายไป
ความสบายที่ยากจะพรรณนาแผ่จากเปลือกสมองตรงลงสู่แผ่นหลัง ราวกับดำดิ่งสู่ห้วงดาราอันชวนหลงใหล จิตใจล่องลอยไปไกล
มือเล็กคู่นั้นเลื่อนลงมายังหัวไหล่ ใช้แรงกดพอเหมาะคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเกร็ง จนรู้สึกโล่งสบาย
ท้ายที่สุด มือของชาจิ่วก็มาหยุดอยู่บนขาที่เจียงถิงซวี่ไม่อาจขยับเดินได้
นางลังเลเล็กน้อย ไม่กล้าแตะต้องข้อห้ามของเขาตามอำเภอใจ จึงถามว่า “คุณชายเจียง ตรงนี้...ต้องการให้ช่วยหรือไม่?”
ชาจิ่วว่าง่ายยิ่งนัก
นางเงยหน้ามองเจียงถิงซวี่ ดวงตาเป็นประกายชุ่มฉ่ำราวกับลูกกวางแสนเชื่องและจริงใจ
ใบหน้าเล็กงดงามเปี่ยมชีวิตชีวาของนาง คล้ายดอกตูมอวบอิ่มที่มีหยาดน้ำค้างเกาะพราวในคฤหาสน์ อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ ทั้งยังเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา
แววตาของเจียงถิงซวี่สั่นไหวโดยไม่รู้ตัว
ราวกับมีความคิดบางอย่าง...ซึ่งไม่ควรเกิดขึ้น ทะลวงพันธนาการของการอบรมเลี้ยงดูอย่างร้อนรน แล้วผลิบานขึ้นสู่ฟ้า
เขากัดปลายลิ้น ใช้ความเจ็บปวดเรียกสติกลับคืน เหตุผลบดขยี้จินตนาการอันไม่เหมาะสมทั้งหมดในชั่วพริบตา
“ไม่ต้องแล้ว” เสียงของเจียงถิงซวี่แหบพร่าเล็กน้อย ทั้งยังเย็นชาจนผลักไสผู้คนให้อยู่ห่างไกล “กลับไปพักผ่อนเถิด”
เขาเข็นรถเข็นให้ห่างออกไป ไม่มองชาจิ่วอีก หวังใช้ความเย็นชานี้สร้างระยะห่างระหว่างทั้งสอง