เจียงถิงซวี่อุ้มชาจิ่วที่ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้นกลับไปยังห้อง
บ่าวรับใช้ที่เดินผ่านมาพบเข้าก็ก้มศีรษะทักทายอย่างเงียบงัน ไม่กล้าส่งเสียงรบกวนคนในอ้อมแขนของนายท่าน
สีหน้าของพวกเขาก็ไม่เผยความผิดปกติแม้แต่น้อย
แทบทุกคนในจวนตระกูลเจียงล้วนรู้ความสัมพันธ์ระหว่างชาจิ่วกับเจียงถิงซวี่แล้ว
เว้นแต่เจียงเฉิน
ชาจิ่วปรือตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมรอบข้างแปลกตา นางก็พึมพำว่า “ที่นี่ที่ใดหรือ?”
“ห้องของข้า” เจียงถิงซวี่จุมพิตขนตายาวของนาง เสียงทุ้มต่ำเปี่ยมความเอ็นดู “นอนต่อเถิด”
กลิ่นหอมของไม้ซีดาร์ที่คุ้นเคยแผ่เข้ามา ชาจิ่วหลับตาลงอีกครั้ง
ก่อนจะจมสู่ห้วงนิทรา นางคล้ายได้ยินเจียงถิงซวี่กล่าวประโยคหนึ่ง
“พรุ่งนี้ตระกูลเย่จะมา หารือเรื่องการหมั้นหมายของเจียงเฉิน”
เช่นนั้นหรือ?
ช่างน่าตั้งตารอเสียจริง
มุมปากชาจิ่วยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหลับไปในอ้อมกอดอันอบอุ่น
……
วันรุ่งขึ้น
รถม้าของตระกูลเย่ค่อย ๆ แล่นเข้าสู่ประตูจวนตระกูลเจียง
แม้พวกเขาจะนำรถม้าที่หรูหราที่สุดในบ้านมา แต่เมื่อเทียบกับคฤหาสน์หรูหราราวปราสาทและสวนอันกว้างใหญ่แห่งนี้แล้ว กลับดูขัดสนอยู่บ้าง
เย่เนี่ยนเอินกวาดตามองสิ่งปลูกสร้างและสวนอันงดงามรอบตัว ทั้งทอดถอนใจทั้งยินดี
ที่แท้ความแตกต่างระหว่างคนร่ำรวยด้วยกัน ก็ห่างกันได้ถึงเพียงนี้
แต่ไม่เป็นไร รอเจียงเฉินขึ้นมามีอำนาจเมื่อใด ทุกสิ่งที่นี่ก็จะเป็นของนาง
รอยยิ้มบนใบหน้าเย่เนี่ยนเอินเบิกบานยิ่งขึ้น นางวางตนราวกับเป็นนายหญิงในอนาคตไปแล้ว
ท่านลุงเฉินเผยรอยยิ้มอย่างมืออาชีพ พลางออกมาต้อนรับคนตระกูลเย่
“นายท่านกับคุณหนูเย่รอทุกท่านอยู่ในห้องรับแขกแล้ว”
บิดาของเย่ไม่รู้ฐานะของท่านลุงเฉินในจวนตระกูลเจียง จึงคิดว่าเขาเป็นเพียงบ่าวรับใช้ทั่วไป
เขาจึงเดินผ่านไปโดยไม่เหลียวมอง ไม่แม้แต่จะตอบรับ
ทว่าเย่เนี่ยนเอินเคยได้ยินเจียงเฉินกล่าวถึงท่านลุงเฉินว่าเป็นคนเก่าแก่ของตระกูลเจียง และได้รับความสำคัญจากเจียงถิงซวี่อย่างยิ่ง
ถึงจะได้รับความสำคัญเพียงใด ก็เป็นแค่บ่าวรับใช้คนหนึ่งเท่านั้น