ถ้อยคำของเจียงถิงซวี่ประหนึ่งสายฟ้าฟาดกลางนภา กระแทกลงบนศีรษะของทุกคนในจวนตระกูลเจียง
ท่านลุงเฉินและคนอื่น ๆ ใช้เวลานานกว่าจะค่อย ๆ ทำใจยอมรับได้...
แต่ก็ยังยากจะยอมรับอยู่ดี
หยุนฉีเองก็แทบไม่อยากเชื่อชาติกำเนิดของตน
ทว่ารายงานตรวจพิสูจน์ความเป็นบิดามารดาที่วางอยู่ตรงหน้า ทำให้เขาจำต้องเชื่อ
“ที่แท้ข้าก็มีแม่...” หยุนฉีเอ่ยอย่างเศร้าสร้อย
ยิ่งกว่านั้น แม่ของเขาคงรักเขา
หยุนอวี้ชิงไม่ได้ดีกับเขาเลย ตั้งแต่เล็กก็บังคับให้แต่งตัวเป็นเด็กผู้ชาย ใช้งานตามใจ ด่าทอตบตีอยู่เป็นนิจ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลทั้งเล็กทั้งใหญ่
ก่อนหน้านี้เขายังเคยคิดว่า เป็นเพราะตนไม่มีพ่อแม่ คอยถ่วงชีวิตของผู้เป็นป้า นางจึงรังเกียจเขาถึงเพียงนั้น
แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น
คนชั่วเหล่านี้เห็นแก่ความต้องการของตน จึงพรากเขาไปจากอ้อมอกของแม่ผู้รักเขา
เขาพลัดพรากจากมารดาผู้ให้กำเนิดมานานกว่ายี่สิบปี จนกระทั่งนางจากโลกนี้ไป เขาก็ยังไม่มีโอกาสพบหน้านางด้วยตาตนเอง
ชาจิ่วโอบไหล่ผอมบางจนแทบเหลือแต่กระดูกของหยุนฉี เพียงสัมผัสก็รู้ว่าหลายปีมานี้เขาคงมีชีวิตที่ยากลำบากยิ่ง
“หยด”
หยุนฉีนั่งก้มหน้าอยู่บนโซฟา น้ำตาหยดลงบนกางเกงยีนส์สีซีดจากการซัก
“หากข้ารู้ตัวเร็วกว่านี้ก็คงดี” เขาสะอื้นด้วยความเศร้า
“หยุนอวี้ชิงปฏิบัติต่อข้าเลวร้ายถึงเพียงนั้น ข้าควรจะรู้ตั้งนานแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ แล้วออกไปตามหาความจริงด้วยตัวเอง”
“หากเร็วกว่านี้สักหน่อย บางทีข้าอาจได้เห็น...นาง”
เขาไม่ได้เรียกนางว่าแม่
แต่ชาจิ่วรู้ว่าเขาหมายถึงฮูหยินเย่
ชาจิ่วปลดสร้อยคอที่ห้อยรูปถ่ายออกจากลำคอ แล้ววางลงบนฝ่ามือของเขา
“หยุนฉี เรื่องพวกนั้นไม่ใช่ความผิดของเจ้า” ชาจิ่วลูบศีรษะที่เริ่มสากมือของเขา จัดปอยผมที่ชี้โด่เด่ให้เรียบลง