ชาจิ่วยกนิ้วโป้งให้เขาเป็นเชิงชื่นชม “ดีมาก”
เจียงถิงซวี่กลืนสตรอว์เบอร์รีลงไป ก่อนจุมพิตมุมปากนาง “ข้าร่วมมือกับเจ้าแล้ว... ควรมีรางวัลให้ข้าหรือไม่?”
ชาจิ่วกระแอมเบา ๆ สองครั้ง ใบหน้าแดงระเรื่อ
หมิงเฉิงที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องแทบอยากหายตัวไปเสียเดี๋ยวนั้น
……
ชาจิ่วเข็นเจียงถิงซวี่มายังห้องอาหาร
นางเอาใจใส่ปรับตำแหน่งรถเข็นให้พอเหมาะ ทั้งยังคลี่ผ้าเช็ดปากบนโต๊ะมาปูลงบนตักเขา
เรื่องเหล่านี้นางลงมือทำด้วยตนเอง ไม่เคยมอบหมายให้ผู้อื่น
เจียงถิงซวี่ตบหลังมือนางเบา ๆ เป็นสัญญาณให้นั่งข้างกายตน
เจียงเฉินนั่งอยู่ตรงข้ามชาจิ่ว สายตาที่มองนางซับซ้อนยิ่ง
เย่เนี่ยนเอินก้มหน้า ซ่อนแววดูแคลนในดวงตาเอาไว้
ในใจนาง ชาจิ่วจงใจยั่วยวนเจียงถิงซวี่ ผู้เป็นบิดาบุญธรรมของเจียงเฉิน ซึ่งพิการทั้งสองขาและยังไม่อาจมีบุตร ก็เพียงเพื่อแก้แค้นเจียงเฉินเท่านั้น
ใช่แล้ว ยามนี้นางดูรุ่งโรจน์นัก
แล้ววันหน้าล่ะ?
เมื่อเจียงเฉินสืบทอดกลุ่มกิจการเจียง สตรีเช่นชาจิ่วที่อาศัยการเป็นของเล่นไต่เต้าขึ้นมา ทั้งไร้บุตร ทั้งไร้เงินทองและฐานะ อีกไม่นานก็จะถูกขับไล่ออกไปโดยไม่เหลือสิ่งใด
หลังรับประทานอาหารเสร็จ ชาจิ่วก็ออกไปส่งคนตระกูลเย่อย่างพอเป็นพิธี
เจียงเฉินเดินผ่านข้างกายนาง พลางยิ้มเย็นชา
“ข้านึกว่าคำพูดวันนั้นของเจ้าเป็นเพียงคำพูดประชดเสียอีก”
เขาหมายถึงประโยคที่นางกล่าวว่าแต่งเข้าตระกูลเจียงก็เพื่อเงินทองและฐานะ
“ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริง เย่ชิงฮวน เจ้ายังคงหลงใหลเงินทองเหมือนเดิม เพื่อเงินแล้วทำได้ทุกอย่าง แม้แต่บิดาบุญธรรมของข้าก็ยังกล้ายั่วยวน”
ชาจิ่วส่ายหน้า ปฏิเสธเจียงเฉินอย่างจริงใจ “ไม่ ๆ เจ้าต่างหากที่เข้าใจผิด”