ชาจิ่วกลับมาหลังรับภารกิจจากประมุขตำหนักอู๋จี๋
สังหารล้างหอพันกลไก
เมื่อเดินออกจากโถงบัญชาการ ผู้ติดตามอาภรณ์เขียวและผู้ติดตามอาภรณ์ดำบนทางเดินต่างหยุดฝีเท้า แล้วคารวะนาง
ระบบเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า 「ค่าความชื่นชอบของเสวียนชางหลันลดลงแล้ว บัดนี้ติดลบ 20 เปอร์เซ็นต์」
「...ติดลบ」ชาจิ่วกล่าวอย่างจนคำพูด 「ดูท่าเขาเริ่มฟื้นความทรงจำแล้ว」
ระบบกล่าวว่า 「ยินดีด้วย จงเตรียมรับมือกับบททดสอบใหม่」
ชาจิ่วถามว่า 「เขาอยู่ที่ใด」
ตามการนำทางของระบบ ชาจิ่วก็พบที่พักของเสวียนชางหลันในเวลาไม่นาน
นางขมวดคิ้วผลักประตูไม้ที่ใกล้พังเข้าไป ภายในห้องอันแร้นแค้น เสวียนชางหลันหมดสติอยู่บนกองฟางตรงมุมห้อง
ในอ้อมแขนของเขายังกอดขวดยาทาแผลที่นางมอบให้ไว้แน่น
ชาจิ่วตรวจดูบาดแผลและชีพจรของเขา
ทุกอย่างปกติดี ไม่มีไข้ เพียงแต่ร่างกายคงขาดสารอาหารมานาน จึงอ่อนแออยู่บ้าง
ชาจิ่วแลกยาบำรุงสารอาหารกับยาธาตุรองจากระบบ แล้วป้อนให้เสวียนชางหลันกิน
นางหันไปมองบาดแผลที่เท้าของเขา ซึ่งทายาไว้เพียงบาง ๆ แล้วถอนหายใจเบา ๆ
「ทายาแค่นี้จะไปมีประโยชน์อะไร...」
นางพึมพำ พลางออกแรงอย่างมากกว่าจะดึงขวดยาทาแผลออกจากมือเสวียนชางหลันได้ จากนั้นก็เทยาทั้งขวดลงบนบาดแผล
ยาทาแผลชั้นเลิศเช่นนี้ไม่เพียงช่วยให้บาดแผลสมานเร็วขึ้น ยังบรรเทาความเจ็บปวดได้อีกด้วย
ในตำหนักอู๋จี๋ มีเพียงผู้พิทักษ์ซ้ายและขวาเท่านั้นที่ได้ใช้ของดีเช่นนี้
แม้แต่ผู้ติดตามอาภรณ์ขาวก็ยังใช้ได้เพียงยาที่รักษาได้ผลดี แต่มีฤทธิ์ระคายเคืองรุนแรงยิ่ง
เป็นไปตามคาด เมื่อฤทธิ์ยาเริ่มทำงาน คิ้วที่ขมวดแน่นของเสวียนชางหลันก็คลายลงเล็กน้อย
ชาจิ่วจัดท่าทางให้เขานอนสบายขึ้น ก่อนดึงผ้าห่มจากเตียงใหญ่ที่ปูนอนรวมกันมาคลุมร่างเขาไว้ตามใจ
ในห้วงสะลึมสะลือ เสวียนชางหลันคล้ายเห็นเงาร่างในอาภรณ์ดำผู้หนึ่งเข้ามาแล้วจากไป
เขาคิดว่าเป็นภาพลวงตา
ทว่าเมื่อฟื้นขึ้นมา ยาบนเท้าและผ้าห่มบนกายกลับบอกเขาว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา
คนผู้นั้นมาหาเขาจริง ๆ
ยามนี้ดวงตาของเสวียนชางหลันเจือสีเลือด คิ้วตาแผ่กลิ่นอายเย็นชาและชั่วร้าย