ชาติก่อน เสวียนไป๋อวี๋ก็ใช้วิธีนี้เอาใจเสวียนเยว่เช่นกัน
รูปลักษณ์ของเสวียนไป๋อวี๋คล้ายคลึงกับศิษย์พี่ที่เสวียนเยว่แอบชื่นชมอยู่หลายส่วน
เขารู้เรื่องนี้ดี จึงจงใจอาศัยการ “แสดงไมตรี” ครั้งนี้ เผยโฉมหน้าของตนต่อหน้าเสวียนเยว่
นับแต่นั้น เสวียนเยว่ก็รับเขาเป็นศิษย์ คอยอบรมสั่งสอนอย่างใส่ใจ
ร่างต้นของเสวียนชางหลันร้อนใจ “เขาเป็นสายลับ เป็นคนชั่ว เจ้ายังไม่รีบขัดขวางเขาอีกหรือ?”
เสวียนชางหลันเอ่ยอย่างเย็นชา “เหตุใดข้าต้องขัดขวางเขาด้วย?”
ร่างต้นของเสวียนชางหลันครุ่นคิดอย่างหนัก ในที่สุดก็หาข้ออ้างขึ้นมาได้
“ชาติก่อนเจ้าฝึกเคล็ดวิชาภายใน แต่ไม่ได้รับคำชี้แนะจากท่านผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้าย จึงธาตุไฟเข้าแทรก ทุกข์ทรมานในคืนไร้จันทร์ มิใช่หรือว่าเจ้าอยากได้รับความสนใจจากท่าน และได้รับคำชี้แนะวิชาอย่างครบถ้วน?”
“หากคืนนี้เสวียนไป๋อวี๋ได้ขึ้นเป็นคนโปรด สายตาของท่านก็จะไม่มีพวกเราอีกต่อไป!” ประโยคนี้ต่างหากคือความในใจของร่างต้น ทว่ากระนั้นเขาก็ยังเสริมต่อว่า
“แน่นอนว่า หากเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ทำได้เพียงฝึกเคล็ดวิชาที่ไม่สมบูรณ์”
เสวียนชางหลันเงียบงัน
แม้เขาจะไม่อยากยอมรับ
แต่จิตสำนึกของร่างต้นก็พูดถึงความปรารถนาในใจเขาออกมาได้อย่างถูกต้อง
เขาอยากเรียนรู้เคล็ดวิชาภายในที่สมบูรณ์ นั่นคือเคล็ดวิชาชิงซวี
ผ่านไปหลายอึดใจ ในที่สุดเสวียนชางหลันก็ตัดสินใจ
“อาภรณ์ก็เป็นเพียงผืนผ้า แม้เปียกชุ่มก็ยังทำให้ใต้ฝ่าเท้าท่านต้องเปรอะเปื้อน”
เสวียนชางหลันก้าวยาวเข้ามา แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงเบื้องหน้ารถเกี้ยวของชาจิ่วเช่นกัน
เขาก้มศีรษะโน้มกาย ประสานมือทั้งสองเข้าด้วยกัน หงายฝ่ามือขึ้น วางไว้ใต้เท้าของชาจิ่ว