เสวียนชางหลันเหยียบลงบนเส้นไหมสีเงิน ทรงตัวให้มั่นแล้วค่อย ๆ เดินไปยังขอบสระ
ทุกย่างก้าวที่เดิน เขาต้องทนรับความเจ็บปวดจากเส้นไหมที่บาดลึกเข้าเนื้อ
กว่าจะเดินถึงปลายทางได้ในที่สุด ใต้ฝ่าเท้าก็ชุ่มโชกไปด้วยโลหิต เนื้อหนังเละจนมองไม่เป็นรูป
ทว่าดวงตาของเขากลับสว่างไสวอย่างยิ่ง ราวกับลูกหมาป่าที่บาดเจ็บทั่วร่างแต่ยังเฝ้าปรารถนาคำยอมรับ เงยหน้ามองชาจิ่ว
“ข้าน้อยทำได้แล้วขอรับ ท่านผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้าย”
ชาจิ่วส่งสายตาชื่นชมให้เขา “ผู้แข็งแกร่งไม่เคยร้องขอความเมตตาจากผู้อื่น ทุกย่างก้าวล้วนผ่านภูเขาดาบทะเลเลือด ข้าหวังว่าจะได้เห็นวันที่เจ้าได้เป็นผู้ติดตามอาภรณ์เขียว”
เสวียนชางหลันเม้มริมฝีปาก ข่มความตื่นเต้นในใจเอาไว้
นิ้วมือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังแทบจะขยุ้มกันด้วยความตื่นเต้น
ท่านผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้าย...กล่าวว่าคาดหวังให้เขาได้เป็นผู้ติดตามอาภรณ์เขียว!
ชาจิ่วรู้ดีว่าคนเช่นเสวียนชางหลันมีความมุ่งมั่นดื้อรั้นติดตัวมาแต่กำเนิด
หลังจากเขาพยายามอย่างหนัก การมอบคำยอมรับให้ย่อมมีประโยชน์กว่าการแสดงความเวทนา
นี่จึงเป็นเหตุผลที่ชาจิ่วไม่ช่วยดึงเขาขึ้นมาโดยตรง
ระบบแจ้งเตือน: “ค่าความชื่นชอบของเสวียนชางหลันถึงร้อยละ 90”
ชาจิ่ว: “...เขาไร้เดียงสาเหลือเกิน”
ระบบ: “ช่วยไม่ได้ ยามนี้เขายังเป็นเด็กบริสุทธิ์ที่ขาดความรัก”
บิดาของเสวียนชางหลันเป็นสายลับที่คฤหาสน์กระบี่เลื่องชื่อส่งมาลอบแฝงตัว เพื่อปกปิดฐานะ เขาจึงแต่งงานกับสตรีจากตำหนักอู๋จี๋ผู้หลงรักเขาอย่างสุดหัวใจ ซึ่งก็คือมารดาของเสวียนชางหลัน