“คุณหนูเย่เป็นหวัดเจ้าค่ะ”
หมอประจำตระกูลตรวจอาการของชาจิ่วแล้ววินิจฉัยเช่นนั้น ก่อนจัดยาให้
พี่สะใภ้จางใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำวางบนหน้าผากของชาจิ่วเพื่อช่วยลดไข้
เจียงถิงซวี่มองใบหน้านั้นซึ่งปกติเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา ทว่ายามนี้กลับแดงก่ำและร้อนผ่าว หัวใจพลันรู้สึกผิดขึ้นมา
เป็นเขาที่พาชาจิ่วมายังตระกูลเจียง
แต่กลับดูแลนางได้ไม่ดี
ดวงตาที่ปิดสนิทของชาจิ่วกลอกไปมาอย่างกระสับกระส่ายใต้เปลือกตา คิ้วขมวดมุ่น ราวกับตกอยู่ในฝันร้ายที่ไม่อาจหลุดพ้น
ริมฝีปากแห้งแตกเล็กน้อยเพราะพิษไข้ขยับพึมพำคล้ายกำลังพูดอะไรบางอย่าง
พี่สะใภ้จางโน้มตัวเข้าไปฟัง ครั้นได้ยินก็รู้สึกสงสารจับใจ นางหันไปบอกเจียงถิงซวี่ว่า “คุณชายเจ้าคะ คุณหนูเย่ฝันถึงมารดาแล้ว”
เจียงถิงซวี่ถอนหายใจเงียบ ๆ
ท่านลุงเฉินออกไปส่งหมอแล้ว ส่วนพี่สะใภ้จางลงไปตุ๋นโจ๊กอุ่น ๆ ที่ย่อยง่าย เผื่อชาจิ่วหิวขึ้นมาในยามค่ำคืนจะได้มีของกิน
เจียงถิงซวี่นั่งเป็นเพื่อนชาจิ่วเงียบ ๆ อยู่ในห้องครู่ใหญ่
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดชาจิ่วที่ไข้ขึ้นจนงุนงงก็ลืมตาขึ้น
แววตาของนางเลื่อนลอย จ้องเจียงถิงซวี่อยู่นานกว่าจะลองเรียก “คุณชายเจียง?”
“ข้าเอง” เจียงถิงซวี่ตอบ
ชาจิ่วดูเหมือนจะวางใจลงเล็กน้อย นางไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะหลับไป